Het verhaal van J.H. Nuhoff

Bij het uitbreken van de oorlog met Japan in Nederlands Indie bestond ons gezin uit vader, moeder en drie kinderen. Wij, de kinderen zijn allemaal in Nederlands Indie geboren en opgegroeid. Mijn beide ouders waren echte Nederlanders. Mijn moeder kwam uit Leeuwarden, mijn vader uit Amsterdam. 
Ik, de middelste van de drie, zal het in dit relaas niet hebben over wat me allemaal gedurende de japanse bezetting, is overkomen.

Het relaas begint einde Japanse tijd en gaat over de Bersiap tijd. Aan het einde van de oorlog zat ik in het interneringskamp ,het tiende bat. in Bandung en mijn vader en broer in het kamp in Tjimahi.Ik was toen 20 jaar oud, mijn broer 17 en mijn vader 50.

Ik ben van Bandung naar Tjimahi gelopen naar vader en broer, om te vertellen dat ik met de trein naar Batavia (Djakarta) zou gaan . Naar mijn moeder en zus, die daar in kamp Tjideng zaten. Vader en broer vertelden, dat zij niet meegingen, maar als alles in Tjimahi geregeld was, zij ook naar Batavia zouden gaan. Samen met anderen ben ik op de trein gestapt en zonder problemen in Batavia aangekomen. Het was toen wel al rumoerig op de stops onderweg. Mijn vader en broer zijn een maand later vertrokken. Nooit in Batavia aangekomen. Volgens inlichtingen zijn ze onderweg bij Tjikarang door de pemoedas uit de trein gehaald en gijzelaar gemaakt. 

In die tijd gebeurde het volgende. De Engelse troepen waren in Indie gekomen om ons te "bevrijden". Een bommenwerper van hen, moest een noodlanding maken in de buurt van Tjikarang. De bemanning is door de bevolking afgeslacht. 
Mijn zus en ik zijn naar de commendant, Christiensen, gegaan en hebben hem gevraagd om tijdens de wraakactie van de Engelsen, even verder te gaan naar Tjikarang om daar de gijzelaars te bevrijden. Werd beloofd, maar niet gedaan. De kampong, waar de bemanning van dat verongelukte vliegtuig is afgeslacht, werd volledig vernield, uitgemoord en door de Engelse troepen in brand gestoken. Als repressaille zijn toen die 15 gijzelaars afgeslacht. Van hen is later nooit meer iets terug gevonden.

Ik ben later naar Nederland vertrokken. Ik ben bij familie gekomen, maar die waren net zo onaardig als de rest van Nederland. Ook dit is een apart verhaal, waar ik het nu niet over zal hebben. Ik heb mij zelf opgewerkt van uit het niets en ben tot slot gepensioneerd als Gezagvoerder bij de Nedlloyd. In Nederland wilde ik niet meer blijven. Ik haat dit land! Ben daarom ergens anders gaan wonen. Ik heb in Belgie gewoond en  momenteel in Spanje. Al meer dan 20 jaar.

Onlangs kreeg ik uit het nieuws de berichtgeving over de Indonesische weduwen wier mannen waren geexecuteerd door de Nederlandse militairen in de politionele acties. Zij vroegen om genoegdoening en schadevergoeding. Dat greep me aan. Ik heb toen de Ombudsman hier over aangeschreven. Die wist er geen weg mee en stuurde mijn brief door naar Buitenlandse Zaken. Kreeg een nietszeggende brief terug, waarin stond dat zij met hun "Gebaar" al genoegdoening gegeven hadden! Ik ben niet uit op schadevergoeding. Die weduwen hebben nog een plek om aan hun familie te denken. Wat hebben wij, mijn zus en ik? Niets, zelfs geen genoegdoening van de Nederlandse regering. 

Ik ben lid geweest van Japanse Ereschulden. In de tijd van premier Kok. Het kabinet wilde toen niet onze grieven bij de Japanse regering aankaarten. Zou de handelsbelangen tussen Japan en Nederland schaden!  

Dit is dan het einde van mijn RELAAS. Hopenlijk dat dit relaas bijdraagt aan de aandacht voor de afschuwelijke bersiap tijd.


 

 
 
Copyright © 2017 Pia Media B.V.