Reacties

Publicaties over de periode 1945-1947 in het toenmalige Nederlands-Indië maken vaak veel tongen los. Of het nu gaat om gebeurtenissen tijdens de zgn. Politionele Acties, excessen zoals gemeld in de kwestie Rawagedeh of nu met de publicatie van gedetailleerde gegevens en verhalen over de bersiap-(massa)moorden, velen hebben de behoefte hierop te reageren.

Op deze pagina wordt u daartoe in de gelegenheid gesteld.

Spelregels *:

  • Geen anonieme bijdragen
  • Geen scheld-of schuttingwoorden
  • Geen lasterlijk uitlatingen

* De redactie van deze website behoudt zich het recht voor bijdragen te weigeren of te verwijderen als deze niet aan de spelregels voldoen.

Reacties

 

  1 2
Marty en Ed Vermeulen21-08-2012 om 17:24
Goedemiddag mevrouw van der Molen

Onze oprechte waardering voor uw prachtige, boeiende en vooral ontroerende documentaire Archief van tranen. Een titel die de lading meer dan dekt.
Wat een tijd, wat een wereld en vooral ook wat een verdriet.

Beide afleveringen waren indrukwekkend. Het tweede deel kwam door het verhaal van de familie van der Linden, en de door ons gekende Wim van Aperlo, nog dichter bij.
Moslimextremisme, bestond het woord toen al?

Wij hebben tijdens het bekijken van de documentaire vastgesteld dat iedere familie uit het voormalige Nederlands Indië van die jaren zijn of haar eigen Archief van tranen met zich meedraagt.

U heeft iets moois neergezet. Integer gefilmd en gesproken en ook heel mooi gemonteerd.

Met vriendelijke groet en veel respect

Marty en Ed Vermeulen
Johan Rijkee21-08-2012 om 17:08
Een heel goed programma over de Bersiap.
Zelf heb ik met mijn family tijdens de Bersiap de moordpartij in Kamp 8 Ambarawa op 22-11-1945 overleefd. (Zie Parool 30-12-1945)
Ik koester echter geen haat tegen de Indonesiers.
De toenmalige incompetente kabinetten waren voor 100 % verantwoordelijk voor de chaos.

Als in de beroemde "Zeven December Rede" duidelijk was aangegeven dat Indonesie onafhankelijk zou worden was er niets gebeurd (Uitgesproken op 7-12-1942)

De Britten en de Amerikanen (Philipijnen) hebben die toezegging voor hun kolonies wel gedaan.

Verder waren er dan 70 miljoen Indonesiers aan geallieerde kant gekomen.

Bij aankomst in Nederland kregen de kampkinderen een persoonlijk schrijven van Wilhelmina waaruit een buitenstaander kon opmaken dat het best meeviel in het Japanse "vakantiekamp". Mijn vader was razend toen hij deze brief las.

Persoonlijk heb ik het genoegen dat mijn ervaringen in de Jappenkampen (incl. Bersiap) door de BBC zijn geaccepteerd voor het grote 
"WW2 PEOPLES WAR" bestand.
Dit bestand is overgedragen aan de British Library en voor eeuwig beschikbaar voor studie dooleinden.
J. Bernet21-08-2012 om 14:09
ARCHIEF van Tranen.

Chapeau

Voor de maakster van de twee documentaires over een trieste onderbelichte periode en de omroep die het aandurfde deze docu's op prime-time uit te zenden.
Het is een schandaal dat de "Inlandse" bevolking van Nederland door geheimhouding van de rapporten hiervan nooit op de hoogte gebracht is.
Door de getoonde wreedheden van Indonesische zijde is de werkwijze van de Nederlandse troepen, niet goed te praten, maar wel te verklaren; actie is immers reactie!
De zichzelf benoemde Indonesische leiders hebben met opzwepende toespraken de opstandelingen in wezen een vrijbrief gegeven voor de moordpartijen.
Onder de omstandigheden, die toen bestonden; geen bestuur, geen rechtbanken, geen reguliere politie en groot acuut gevaar voor Nederlandse onderdanen, was waarschijnlijk snelrecht, gebaseerd op lokaal verkregen inlichtingen, het enige middel waarmee rust min of meer hersteld kon worden in, de toen nog steeds, Nederlandse kolonie en kon enig respect teruggewonnen worden in de ogen van de welwillenden onder de lokale bevolking.
Militairen van zowel het KNIL als van de KL hebben naar eer en geweten, werderom volgens de toenmalige in zichten, gehandeld en verdienen alle lof hiervoor, inplaats van nu enigzins als "misdadigers" bestempeld te worden.
De ware verantwoordelijken waren de toen aan de macht zijnde politici, die heel snel de oren lieten hangen naar de VN enz.
Het is jammer, dat de Nederlandse regering door het erkennen van 1945 als het Indonesische vrijheidsjaar, was immers 1949, alle (volgens zeggen meer dan 20.000) gevallenen onder de Nederlandse driekleur in deze bersiap-periode min of meer verkocht heeft.
Inplaats van altijd de negatieve kanten te belichten, zou Nederland trots moeten uitstralen; een mini landje, dat in het koloniale tijdperk zo'n groot land kon besturen, tot bloei kon brengen en er veel rijkdom mee kon vergaren tot jaloezie van de grotere europese koloniale machten.
Herstel de betrokkenen in ere, betaal de achterstallige lonen (NB: wel met rente) en trek een dikke streep onder het - in de context van die tijd - glorieus verleden!
marianne meester21-08-2012 om 10:14
Ingezonden reaktie van Jan de Jong gelezen ,
informatief en moedig , durft alle zijden te belichten en lees het vooral , het maakt deze documentaire nog vollediger .
G Saffrie21-08-2012 om 01:02
Hartelijk dank voor deze reportage !

Mijn overgrootvader heeft aan de spoorlijn birma drie jaren moeten werken van de jappen , oma zat in een interneringskamp .
In Nederland zeiden ze niet zoveel , toch weet ik dat ze veel hadden meegemaakt maar dit ?

Nee dat wist ik niet ik heb zeer geemotioneerd gekeken ,bedankt ik begrijp nu zoveel meer .

Maar ik vraag me een ding echt af zijn die mensen ooit bestraft mevrouw of lopen die gewoon op vrije voeten ?

Vreselijk wat hebben die mensen geleden , schandalig dat mensen werden geslacht als beesten , weerloze mensen ik kijk nu wel met andere ogen naar zaken.

Dankuwel ik heb groot respect voor u
A. Theunisse20-08-2012 om 21:45
Naar aanleiding van de twee afleveringen van Archief van Tranen vraag ik mij opnieuw af of er ook dossiers en verklaringen beschikbaar zijn van Indische Europeanen die zijn gefusilleerd in Nederlands-Indië tijdens de Tweede Wereldoorlog door de Japanners.

Mijn overgrootvader S.J.H. van Blommestein is op 15 augustus 1943 gevangen genomen door de Japanners in Surabaya, gemarteld en vermoord. Hij is volgens een getuige van het Rode Kruis terecht gekomen in een massagraf in Surabaya.

Wij vragen ons als nabestaanden af of toen ook is vastgelegd wat er gebeurd is en of dit massagraf nog bestaat, of dat hij misschien ook begraven zou kunnen zijn op Kembang Kuning.
Graag kom ik in contact met personen die hier meer over weten.
Theo Daems20-08-2012 om 19:59
Zoals eerder door mij gemeld wil ik Omroep MAX nogmaals mijn grote waardering uitspreken voor de uitzending Archief van tranen. Maar ik heb een vraag: Kan deze aangrijpende decumentaire niet van Indonesische ondertiteling worden voorzien en worden aangeboden aan Indonesië (regering en/of omroep)? Ik ben dan wel reuze benieuwd of er van die zijde een reactie komt. En hoe reageerd "Den Haag" op de uitzending? Omroep MAX wilt u dat ons laten weten svp?
Dhr. S.Zwaard20-08-2012 om 19:38
Eidelijk krijgt Nederland de waarheid te zien van een gedeelte van de ellende wat zich daar heeft afgespeeld.
Het eerste deel niet gezien (vakantie)
maar het tweede deel na vier bladen uitgezet.
Reden: Te emotioneel,gezien het zelf te hebben meegemaakt nl; De jappentijd, de Bersiap, de Politionele acties en de gedwongen vlucht naar Nederland.
martijn bachman20-08-2012 om 17:04
Ik heb door jullie programma heel wat inzicht gekregen over de dingen die ik hoorden van mijn vader ,en kan nu ook begrijpen wat hij bedoelden met er gebeurden vreselijke dingen NA de oorlog ik kan mij Nog herinneren hoe mijn vader vertelde dat zijn vader na de executie van zijn beste vriend hij van de ene op de andere dag vol grijs haar had gekregen,het is nogmaals voor mij een extra toevoeging om in te zien in de geleden pijn voor alle mensen al daar .Ik hoop dat deze 2 afleveringen voor andere mensen ook een hulp is geweest ,ik kan in iedere geval aan mijn kinderen nu ook meer uitleggen wat er allemaal is gebeurd zij kennen de foto's MAAR niet hoe het leed was Groeten M.Bachman zoon van J.P & KLEINZOON VAN Eeltje Pieter BACHMAN
F. van Lunteren20-08-2012 om 16:26
Met veel belangstelling heb ik als geschiedenisdocent het gisteravond en vorige week zondag het indrukwekkende tweeluik 'Archief van Tranen' gezien. Hulde aan deze documentaire en de website met zoveel dossierinformatie! Een echte goudmijn om als docent te gebruiken in het Nederlandse geschiedenisonderwijs.
Komt er ook nog een documentaire over de politionele acties in positieve zin? Want zoals er in enkele andere reacties al werd gezegd, is men in Nederland de laatste jaren de weg kwijt als het gaat om het begrijpen van de noodzaak van ons optreden daar in Indië. Dat neemt niet weg dat er toen ook Nederlandse wandaden werden gepleegd door Westerling en anderen. Maar als zij dodelijke slachtoffers uit de Bersiaptijd hebben gezien, dan krijg ik een soort 'begrip' voor hun optreden - hoewel buitensporig geweld nooit goed is.
Wim van Aperlo20-08-2012 om 14:58
Pia geweldig hoe jullie deze trieste zaken
In beeld hebben gebracht.
Het heeft bij ons heel veel emotie los gemaakt.Er zijn nu vele vragen beantwoord.
Dat onze oma Kitty dit haar hele leven heeft meegedragen is onvoorstelbaar.
Carla van Ee/Wim van Aperlo
Haar kleinkinderen
D. Sjerp20-08-2012 om 13:11
Geachte mevrouw van der Molen,

Met ontzetting en verbijstering heb ik uw documentaire gezien. Ik had wel van de bersiapperiode gehoord, maar wist er eigenlijk weinig van. Het drukte mij er nog weer een keer met mijn neus op wat een enorm geluk ik heb gehad, geboren in 1940 in Soerabaja, om begin maart 1942 met mijn vader (en moeder) te hebben kunnen vluchten naar Australie, waar wij trouwens ook veel geluk hebben gehad door een aanval van de Jappen op Broome ternauwernood te overleven. Ik had anders makkelijk ook die vreselijke periode moeten meemaken!
Wat echter veel belangrijker is dat deze periode nu eens aandacht krijgt, waardoor de dingen die aan onze kant fout zijn gegaan niet goed gepraat worden, maar wel in perspectief komen te staan.

Heel, heel veel dank daarvoor.
David Sjerp
Frans J. Los20-08-2012 om 11:01
Geachte mevrouw Pia van der Molen,

Met veel interesse en ontzetting heb ik vorige week zondagavond en gisteravond uw uitstekende documentaire 'Archief van Tranen' over de Bersiap-periode gezien. Prachtige interviews, waar u de informatie tot uit de tenen der ondervraagden wist te trekken. Het heeft u hierbij niet aan moed ontbroken! Ook de cameramensen verdienen lof voor hun prachtige camerawerk.
Geboren in 1950, zonder Indische (bloed)banden en met relatief weinig familieleden in Nederlands-Indie destijds, ben ik toch al vanaf jonge middelbare schoolleeftijd, ongeveer vanaf 1965, geintereseerd geweest in Nederlands-Indie. Een broer van mijn oma (van moederszijde) was planter in Oost-Java. In 1946 hebben mijn opa en oma een half jaar vrienden in huis genomen die na een verblijf van ruim 30 jaar in Ned-Indie (Medan) berooid gerepatrieerd zijn: zij hebben, neem ik aan, wel over Indie gepraat. In ieder geval heeft mijn oma toen diverse boeken over Ned-Indie gekocht, die na haar overlijden in 1961 bij mijn ouders zijn terecht gekomen. Als kind van een jaar of 15 heb ik die gelezen: 'Het laatste uur' van Albert van der Hoogte staat mij nog het beste bij, waarin gedetailleerd het afschuwelijke geweld tegen Ned-Indische mensen wordt beschreven. Toen ben ik gaan vragen en hoorde over de Bersiap-periode. Ik ken het begrip dus al heel lang. Ook staat mij het boek 'Luie stoel' van Johan Fabricius nog levendig voor de geest, over het 'zoete leven' in Nederlands-Indie.
Tussen het leven in Ned-Indie voor de oorlog, zoals wij dat kennen en het Indonesie van na de onafhankelijkheid, ligt de moeilijke waterscheiding van de Bersiap en daarna de Nederlands-Indonesische koloniale oorlog. Maar de Bersiap was er eerst! De eerste geweldadige acties na de Japanse capitulatie waren van Indonesche zijde gericht tegen de Nederlanders, Indische Nederlanders, Chinezen en met de Nederlanders collaborerende Indonesiers, en ook tegen de Japanners.
Begrijpelijkerwijze proberen de Indonesiers de zwarte periode van de Bersiap te verdoezelen met de 'tijd der verwarring', maar merkwaardigerwijze tonen de Nederlandse bevolking en overheid meer belangstelling voor en verontwaardiging over de vermeende misdaden van Nederlandse militairen in 1945-1949, dan voor de wandaden door de Indonesiers bedreven tegen Nederlandse burgers tijdens de Bersiap.
Daarom komt uw documentaire eigenlijk op het juiste moment! Ik denk dat Jack Boer trots op u zou zijn geweest, als hij zou hebben gezien wat u met zijn ordner heeft gedaan.

Met vriendelijke groet,

Frans Los
ing.R.L.Mertens19-08-2012 om 23:08
Als kind van 11 jr.jongen(zonder vader,nog in het kamp)dit in Ambarawa bersiap meegemaakt etc.Waarom en waarvoor? Het resultaat was toch: Indonesia merdeka.Wat was de oorzaak?? van deze geweldspiraal?
Onderstaand geciteerd uit een Hervormd kerkblad,Amstelveen-Pasen 1988;Uit de Boerhaavekliniek.
-In het ziekenhuis worden aan het ziekbed allerlei soorten gesprekken gevoerd.Ik geef u hier iets door van een element uit een gesprek en mijn overwegingen daarbij;
Meneer X had kort voordat ik bij hem kwam te horen gekregen dat hij kanker had en dat het door zijn hele lichaam is uitgezaaid.Die verschrikkelijke tijding bracht hem ertoe veel van wat hij in zijn leven meegemaakt had uit te spreken.Daar waren vele verhalen uit Indonesië in de 2e helft van de jaren veertig.
Zelf had hij daarvoor jaren in een Jappenkamp gezeten, maar zei hij;"wat de Jappen deden was verschrikkelijk,maar wat de Hollanders daarna aangericht hebben was nog veel erger."
We hebben heel lang met elkaar gesproken.Hij verhaalde reeksen van gruweldaden van de kant van Nederlandse krijgsmacht.Het meeste zal ik u besparen.Eén verhaal,hoe schokkend ook,wil u doorgeven; In een dorp aan een rivier waren alle mannen gedood,om militaire redenen.Hun lichamen werden in de rivier gegooid.Mochten niet begraven worden.Alleen,die rivier stond in directe verbinding met de zee en kende dus getijdenwerking.Daardoor verdwenen 2 keer per etmaal de dode lichamen en kwamen ze ook 2 maal weer terug! Eén verhaal uit een hele reeks.Het kan niet anders of er zijn in ons land veel mensen die met dit soort verhalen rondlopen, ze opgegeten hebben,hebben ingekapseld.Alleen al,dat ook het vermoeden zou rijzen(via publicaties)dat dit soort gebeurtenissen plaats hebben gevonden moet voor hen een enorme bedreiging zijn.Voorspelbaar is dan ook dat de tegenreaktie niet alleen geëmotioneerd,maar ook ongekend fel zal zijn. Toch zal openbaarheid hierin plaats moeten vinden.In naam van Nederland zijn daar afgrijselijke dingen gebeurd en daar moet iets op volgen.Geen enkel mantel mag dat bedekken.Dat daarna een weg verder is,dat drukken we toch uit in het vieren van Pasen? HM
MP19-08-2012 om 22:25
Ik ben Indische, daar nog geboren maar te jong vertrokken om er nog iets van te herinneren. Twee bloedsoorten en ik schaam me voor wat beide in Nederlands-Indie hebben misdaan, de Nederlanders en de Indonesiers. Ik weet wel wat mijn oudste, inmiddels overleden broer mij vertelde in zijn laatste zomer: dat wij het niet zouden hebben overleefd als onze Indonesische bedienden ons niet zouden hebben beschermd -met hun vrienden- tegen de Pemudas. Ze hebben dat met gevaar voor eigen leven gedaan. Het afscheid tussen beide landen zou misschien niet zo wreed zijn gegaan, als we als Nederlanders Indonesie hadden los gelaten en niet tegen beter weten in hadden willen vasthouden.
wim balijon19-08-2012 om 21:35
Bedankt voor het onderzoek en de reportage over de Bersiaptijd.
Hier de oproep van de pemoeda´s:

Rapport POLITIEKE SITUATIE IN NEDERLANDSCH-INDIE van 22 Sept.1945.
VERTALING
Aan het Comite Nasional Indonesia
BANDOENG.

Wij, de Indonesische Communistische Partij, met een ledental van 10 miljoen in geheel Indonesia, staan als ëën man achter onze leiders Soekarno en Hatta. Wij eischen plechtig: Dat Indonesische Bestuursambtenaren, die een twijfelachtige houding aannemen in het huidige conflict onmiddellijk onder de controle komen te staan van de jeugd-organisaties, die afgedaan hebben met het oude en bezield zijn met den geest van het heden. Met het optreden van bepaalde groepen, zooals bijv. politie-ambtenaren, die slechts de moed hebben om tegen eigen volk op te treden, maar daarentegen laf zijn als tegen vreemden opgetreden moet worden, moet radicaal afgerekend worden. Zij moeten eveneens onder de controle komen te staan van jeugd-organisaties. Indien bovenstaande eisch niet wordt ingewilligd zullen wij de Bestuursambtenaren en die Politiebeambten, die nog hand- en spandiensten aan het Hollandsche Koloniale Bewind verrichten, tot hunne gezinnen vermoorden; daarna eerst zijn onze verheven idealen bereikt. Wij rekenen erop dat het bovenstaande Uw volle aandacht zal hebben. Ook met de Indo-groep, die onze onafhankelijkheid in de weg staat moet radicaal afgerekend worden. Heeren Ambtenaren van de Censuursafdeling van de P.T.T. worden verzocht dezen brief na inzage door te willen geven aan belanghebbenden alsmede de inhoud overal te publiceeren.

Met het geroep "MERDEKA" van 10.000.000 Indonesische Communisten

Zie ook: http://members.home.nl/w.balijon/index2.html
Bert v.d. Sande19-08-2012 om 20:53
Hulde voor deze twee afleveringen waarvan het niet gepast is om te vragen om meer. Ik hoop echter wel dat een gedetailleerde moderne vastlegging en archivering nog mogelijk is met de kennis van overlevenden en familieleden. Voor mij als 55-jarige Nederlander is het van het grootste belang om te begrijpen wat er gebeurd is. Te vaak stond ook ik klaar met een oordeel over landgenoten die aan 'tropenkolder' leden. Totnutoe waren het de jappenkampen, Burma of de politionele acties, als mogelijke verklaring voor de doorslaande onderwijzer voor de klas (1964), de oom of kennis die aan de drank was geraakt etc. De slachtoffers van de bersiap periode hebben recht op duidelijkheid, ook over _hun_ geschiedenis en de mogelijke verklaring waarom zij geworden zijn zoals zij zijn.
e.m.j.belle-claasz coockson19-08-2012 om 20:52
De uitzendingen van 12 en 19 augustus gezien.Chapeau aan de makers.Het is goed om dit door te geven aan de HOLLANDSE Nederlanders.Ik ben een indische,dus halfbloed.Net zoals vele Europeanen,waaronder ook de Indo gerekend wordt,moesten ook mijn ouders naar Nederland.Nu ik 65 jr ben,en op sommige momenten over het leven van mijn ouders nadenk,heb ik veel verdriet.Waarom?Omdat ik van mening ben dat de meeste Hollandse mensen nog niet helemaal door hebben dat wij,als Indische(en niet Indiers,zoals vaak gezegd)mensen het volledig recht hebben om in Nederland te zijn.Mijn moeder,hoewel half Belgisch,heeft nooit echt in Holland kunnen aarden,dat heeft beslist invloed gehad op en in onze opvoeding.Mijn neven en 1 zoon van mij,Omdat ze donker zijn,indische mensen zijn,zoals u zult weten,gemelleerd,toch over 1 kamp geschoren worden met Buitenlandse mensen met een donkere huidskleur.Reaktie,als je de mensen iets wilt uitleggen,"Alle donkere mensen En buitenlanders(??) zijn gelijk,1 pot nat.In deze tijn,in zo n gecultiveerd land als Nederland.?? Hoe bestaat het.God huilt om deze woorden.Ik hoop,misschien maken ik en mijn man het niet meer mee ,gaan de mensen anders denken.Ik ben hier getogen ,heb een vrij hollandse opvoeding gehad.maar tochmet 1 been in Nederland,1 been in Indonesie.Wat is ons land.? Met vriendelijke groet,Jovita Belle-Claasz Coockson
Riet zoutenbier19-08-2012 om 20:37
Met groot verdriet heb ik de documantaire gevolgd.Ik ben de oudste dochter en heb veel van mijn traumatiese vader meegekregen.Mijn moeder was zwanger van mij toen mijn Vader naar Indie werd gestuurd,Hij was 19 jaar,de beschuldigen treffen hem in zijn hart en doen hem veel verdriet.Hij is nu 85 jaar.De ducumantaire zorgt ervoor hoe de toestand in Indie was,de afslachtingen van zoveel onschuldige mensen.Ik hoop dat er veel mensen naar gekeken hebbben,en hun vooroordelen wat matigen.Mijn Vader wilde absoluut niet naar dit o zo verrre land.Maar net als zoveel jonge mannen moest hij als dienstplichtige en als ik nu naar dit document heeft gekeken absoluut niet voor niets.En met trots kan ik zeggen dat mijn Vader daar mensen heeft geholpen.Dank u wel voor de waarheid,en alle goedwillende indiese mensen.Hopelijk word er met andere ogen naar gekeken.Ook de jonge historisie.Dank dank dank.
marianne meester19-08-2012 om 20:33
deze documentaire komt op het goede moment nu bepaalde groeperingen het tot hun levensdoel lijken te maken om de regering te dwingen excuses aan Indonesie aan te bieden mbt de gruwelijkheden die Nederlandse individuen ongetwijfeld hebben gepleegd . Waarschijnlijk zijn deze clubs niet op de hoogte van de Bersiap -periode en de onstellende hel waarin Indonesiers Nederlandse gezinnen hebben afgeslacht . Hulde aan Pia van der Molen en crew .
m.scholte sleumer19-08-2012 om 20:27
Erg onder de indruk en bewogen was ik door de uitzending van vanavond, een verhaal over Indonesie ,waar wij als Nederlanders weinig vanaf weten, geschokt door het gebeurde.
Het fijne en bescheiden optreden van Mevrouw Pia van der Molen was indrukwekkend.
Jan de Jong17-08-2012 om 22:09
HET IMAGO VAN DE INDISCHE GEMEENSCHAP

NB: Met de Indische gemeenschap bedoelen wij hier: alle Nederlandse staatsburgers, die voor-,tijdens- of na de Tweede Wereldoorlog in het voormalig Nederlands Indië hebben gewoond.
NB: Onder Imago verstaan wij het beeld dat anderen, buiten de Indische gemeenschap van ons hebben, al of niet op basis van ontvangen informatie.

Er wordt de laatste tijd weer wat meer geschreven over allerlei zaken, die met name na de oorlog hebben gespeeld in het voormalig Nederlands Indië.
Daarbij valt op, dat het veelal zeer kritische verhalen zijn of zelfs af en toe zonder meer met een zeer negatieve strekking. Het gaat mij in dit stuk niet zo zeer om de inhoud van die stukken, maar om de -al of niet bedoelde - negatieve bijeffecten op het imago van de Indische gemeenschap.
Wanneer ik met vrienden met enthousiasme over het mooie Indië spreek, dan komt al gauw een verwijt om de hoek kijken in de trant van:
"Jan, je kunt toch niet trots zijn op de V.O.C.! . Wat dacht je trouwens van Eduard Douwes Dekkers; dat verhaal is toch ook duidelijk,nietwaar?".
"En ken je de KNIL aanvallen op de mensen in Atjeh?"
"En schandalig hoe jullie daar met het personeel omgingen. En hoe jullie daar de zakken vulden ten koste van die arme mensen En het ergste vinden wij het schandaal van de politionele acties met incidenten, waar wij ons als Nederland voor moeten schamen!".
Dan zeg ik: "Beste vrienden, ik weet dat jullie mij niet zomaar willen kwetsen of beledigen, maar onbedoeld ben je daar wel mee bezig. Ik trek me dit aan ,mede namens mijn ouders en de vele andere "kolonialen", die daar gewoond en gewerkt hebben. Wil je eens goed naar me luisteren?".
Natuurlijk zijn wij als Nederlanders en Nederland verantwoordelijk voor alles wat in Indiër gebeurd is, alle goede zaken en alle verkeerde zaken. Maar ik vraag je om, zeker als je er niet zo veel van af weet, de zaken zo objectief en volledig mogelijk te beschouwen, en liefst ook steeds in de context, in het juiste tijdsperspectief.
Als je het gedrag van onze V.O.C. voorouders in de koloniën wilt begrijpen, ga dan eens na hoe zij onderling elkaar behandelden en hoe zij thuis gewend waren om met elkaar om te gaan. Hun brute gedrag tegenover de "Inlanders"was een voortzetting van wat ze al levenslang en iedere dag gewend waren. Volgens de huidige normen natuurlijk onacceptabel,dat mag duidelijk zijn.
Dan de beroemde geschriften van de ambtenaar Eduard Douwes Dekker, die een meesterstuk schreef over de zogenaamde "wantoestanden "onder het Nederlands Indisch gezag. Prachtig , en terecht!. Maar lees eens de sociale geschiedenis in de mijnen en fabrieken in Nederland in diezelfde periode,compleet met kinderarbeid en onvoorstelbaar slechte arbeidsvoorwaarden en zeer onrechtvaardige verhoudingen. Pas in het begin van de vorige eeuw werd bijvoorbeeld de wet afgeschaft, die verordonneerde, dat bij een arbeidsgeschil de meester bij voorbaat altijd gelijk had.
Critici over die periode zouden er ook goed aan doen om eens een vergelijking te maken met de sociale verhoudingen in Indië van die tijd met die in het huidige Indonesië. Precies hetzelfde, verzeker ik u. En het huidige bestuur in Indonesië heeft ook nog evenveel problemen met de mensen in Atjeh.
En de enkele terugkerende planters, die zich in Nederland een luxe oude dag konden permitteren en vaak werden betiteld als "zakkenvullende onderdrukkers", waren meestal mannen en vrouwen,die veertig jaar met heel hard werken onder vaak moeilijke omstandigheden een succesvolle onderneming hadden opgebouwd. Niets beter of slechter dan de vele succesvolle ondernemers in Nederland, waar wij met zijn allen o,zo trots op waren. "De motoren van de vooruitgang!".Lees de vele lovende boeken hierover.
Het zwaarst worden wij als Indische gemeenschap beschadigd als men ons besmet met de verschrikkingen van de Politionele acties, laat staan met de enkele weerzinwekkend incidenten .
Beste vrienden,luister goed; hier hebben wij helemaal niets mee te maken. Het was de Nederlandse regering, die de oorlog verklaarde, die het Vredesverdrag sloot met Japan en die de politionele acties voerde en die het voormalig Nederlands Indië overdroeg aan de regering van Soekarno.
Wij waren zelf een passief slachtoffer van die heel ongelukkige ontwikkelingen. Overrompeld door de Jappen, mochten wij het land niet verlaten, moesten proberen zoveel mogelijk installaties te vernietigen vóór dat wij onder de voet zouden worden gelopen. Mannen werden krijgsgevangen gemaakt en soms afgevoerd naar landen als Birma en Japan om als slavenarbeider onder vreselijke omstandigheden te werken aan spoorwegen en in de mijnen. Velen hebben dat niet overleefd.
Vrouwen en kinderen werden in kampen geïnterneerd met nauwelijks medische verzorging of hulpmiddelen en met een steeds kleinere porties eten, zodat we langzaam uitgehongerd werden . Daarnaast dagelijks dreiging van individuele of collectieve straffen door de barbaarse bezetters.
Dit gold ook voor de Indo-Europese met minder Hollands bloed; de Nederlandse staatsburgers, die buiten de kampen werden gehouden. Zij werden gehaat en vervolgd door zowel de Japanse bezetter, als ook door de locale bevolking, die hadden geleerd om alles te haten wat maar iets met Nederland heeft of had te maken.
Tijdens de oorlog hebben de Jappen het Indonesische volk ingepeperd,dat zij hen kwamen bevrijden van het blanke juk. Zij zouden onafhankelijk worden en zij zouden worden geholpen door ze te bewapenen voor de komende opstand tegen de Nederlanders.
Na de overgave van Japan aan de geallieerden had Mac Arthur geen troepen beschikbaar om Nederlands Indië te bevrijden. Japan moest bezet worden en de Britten hadden hun handen vol aan hun eigen koloniën. In Amerika was inmiddels een grote weerstand ontstaan tegen alles wat op kolonialisme leek. Mac Arthur gaf aan de Jappe n de opdracht om de Nederlanders in de kampen te houden en hen te verdedigen tegen de steeds agressiever wordende nationalisten . Het probleem daarbij was , dat in dergelijke opstandige bewegingen er een moeilijk onderscheid is te maken tussen de idealistische vrijheidsstrijders en het misdadig geboefte, dat haar kans schoon zag.

Velen in Nederland weten niet, dat er in die naoorlogse- de zogenaamde Bersiapperiode- nog duizenden Nederlanders zijn vermoord door de Indonesiërs.
Inmiddels had Nederland grote groepen Nederlandse jongens naar Indië gestuurd met het doel orde en recht te herstellen, de Nederlanders te beveiligen en om de productie van de ondernemingen weer op gang te brengen. Nederland was straatarm geworden en had de inkomsten uit Indië hard nodig. De KNIL miltaren ,die net uit krijgsgevangenschap waren gekomen moesten ook onmiddellijk weer meedoen.
Maar langzamerhand bleek de toestand onhoudbaar en moesten de Nederlanders geleidelijk terug naar Nederland. Velen konden door hun familie worden opgenomen, maar ook heel veel Nederlanders met gemengd bloed moesten hun moederland voor altijd verlaten, hadden geen of nauwelijks familie in Nederland en moesten zich maar zien te redden.

Wat ik zo graag in de publiciteit zou willen zien en horen, zijn de indrukwekkende verhalen van het vele moois, dat wij in de"Gordel van Smaragd"hebben tot stand gebracht en waar de bevolking van toen-, nu- en nog heel lang hierna -van kan genieten. Denk aan de ingenieuze landbouw structuur met de bekende sawa's, de infrastructuur van havens, spoorwegen,wegen en bruggen, vaak gebouwd onder moeilijke omstandigheden. Vele staaltjes van Nederlandse ingenieurskunst zijn er nog steeds te zien.
Ook mogen genoemd worden: de Bestuursorganisatie, de Gezondheidszorg, de Wetenschap en Onderwijs, Rechtspraak en nog vele andere zaken, waar de Indonesiërs van vandaag nog steeds hun voordeel mee kunnen doen.
En het is heel jammer,dat de voorzichtige pogingen van vóór de oorlog om geleidelijk tot een vorm van onafhankelijkheid te komen, geen reële kans hebben gekregen om tot realisatie te komen. De oorlog heeft de kansen tot een vreedzame oplossing de grond in geboord. De onafhankelijkheidsstrijd is hard en gemeen geweest, aan beide kanten. Maar mijn indruk is dat de Indische gemeenschap op dit moment meer een vriendschap- en zelfs een liefdesrelatie- heeft met Indonesië dan een vijandige houding. De weigering van Diederik Samson om de ambassadeur van Indonesië te ontmoeten, beschouwen wij dan ook -bijna persoonlijk -als een grove en onterechte belediging.
En als men dan zoveel belang hecht aan rechtvaardigheid en zoveel behoefte heeft om onrecht te bestrijden, laat men dan eens zijn pijlen richten op de "Indische Kwestie". Twee dikke NIOD rapporten , die zo'n 5 miljoen gulden hebben gekost, liggen al een jaar of zeven in de laden van de Ministers en Staatssecretarissen van VWS. Ondanks een plechtige belofte zijn deze rapporten nog nooit behandeld in de Tweede Kamer. Deze twee rapporten spreken boekdelen. Het eerst rapport gaat over de nooit uitbetaald salarissen aan de ambtenaren na de oorlog. Het tweede over de nooit betaalde compensatie voor bijna alles wat men heeft verloren. Nederland is het enige land onder de geallieerden, dat dit haar burgers geflikt heeft. Een internationale schandvlek.
Ik zou zo graag willen, dat heel Nederland dat zou weten. Het tragische is namelijk dat de politici zich kunnen permitteren om de Indische kwestie te negeren, omdat ze zich toch niet behoeven te verantwoorden naar de kiezers. Daarom is het belangrijk dat deze kwestie de hoogste prioriteit krijgt in de publiciteit. Nederland moet dit alles weten.
Samenvattend: zodra er een aanleiding is om iets te bespreken of te publiceren over Indonesië of het voormalig Nederlands Indië, dan zou het die personen sieren, indien men de zaken zo objectief en deskundig mogelijk verteld. Als het inderdaad direct de mensen van onze Indische gemeenschap betreft, maak dat dan duidelijk. Wij dienen de kans te hebben om ons te verdedigen. En wij weten, dat het niet alles "hoera" is wat wij hebben gedaan . Een eerlijke en open discussie stellen wij alleen maar op prijs. En dan kunnen wij zelf zorg dragen voor de bescherming tegen een onbedoelde beschadiging van ons imago.
Een slecht imago hebben,omdat wij daar zelf schuldig aan zijn, is vervelend maar kan gebeuren.
Maar een beschadiging van het imago van de Indische gemeenschap, door slordigheid,onwetendheid of simpele domheid van buitenstaanders is een heel gemene straf, die wij niet hebben verdiend.
Laat ik afsluiten met de tegenpool van het begrip "imago". Terwijl imago betekent: de indruk die anderen hebben op basis van hun informatie, is "identiteit"datgene, dat je zelf wil zijn en waar je bewust voor gekozen hebt en waar je trots op bent. En ik wil daar een poging toe doen.
De Indische gemeenschap is een groep van Nederlandse staatsburgers,die alles bij elkaar wel een groep van zo'n 1,5 miljoen personen omvat, die over het algemeen degelijke burgers zijn,die behoorlijk hun werk doen en zich maatschappelijk nuttig maken. Zij vinden,dat zij in Indië heel veel mooi en nuttig werk hebben gedaan- zeker ook ten behoeve van de locale bevolking- en waar Indonesië tot op de dag van vandaag nog de zoete vruchten van plukt. Maar zij voelen zich- tot in de derde generatie- zeer onrechtvaardig behandeld door de opeenvolgende Nederlandse regeringen. Zij vinden dat de Nederlandse politici tot nu toe veel te weinig hebben gedaan om de schandalige behandeling in het verleden nog goed te maken . En wie durft zijn nek voor ons uit te steken?
Zij verwachten, dat de politieke partijen hun verantwoordelijkheid nemen en hun best gaan doen om een FAIR DEAL te realiseren. Een oplossing van de Indische Kwestie,die Finaal, Allesomvattend, Integraal en Rechtvaardig is.
Pas dan zullen zij zich weer volwaardig Nederlander kunnen voelen. En dat hebben ze verdiend!
Moge vele politici deze woorden ter harte nemen. Dat kan veel kostbare stemmen opleveren.

Jan de Jong, op persoonlijke titel.
Vice-voorzitter Stichting Vervolgingsslachtoffers Jappenkamp
Lid van de delegatie va de Stichting Indisch Platform
Simone Oor17-08-2012 om 21:50
Geachte mevrouw Ettekoven,

Zo jammer dat u de programma maker afvalt, omdat zij de waarheid wil tonen. Wie zou het de zoon anders moeten vertellen. Ik mag aannemen dat u weet hoe uw oom is overleden. Ik ben een trots kleinkind van een ovw'er , en vindt het juist goed dat deze programmamaakster (tevens dochter van een ovw'er) deze gruwelijkheden aan het licht brengt.
Mijn vraag aan mw. Ettekoven is: wat zou u doen als u deze informatie toevertrouwd had gekregen? Zou u dan ook niet mensen die dierbaren hebben verloren en die met vele vragen achter gebleven zijn, hun de waarheid willen vertellen?

Ik heb het gevoel dat u niet de moeite heeft genomen om u in de achtergrond van de documentairemakers te verdiepen. Maar vervolgens heeft u wel een mening. Ik wil u adviseren: ken eerst de feiten, en geef dan pas uw mening.

Simone Oor
Mineke Scheuer17-08-2012 om 14:47
Geachte mevrouw v.d.Molen.

Op 6-8-2012 heb ik een reactie geplaatst aan de redactie van Hollandse Zaken via internet over hun rapportage: "Fout in Nederlands Indie"? Tot nu toe heb ik nauwelijks over mijn vreselijke ervaringen in de Bersiap periode gesproken; maar de gretigheid waarmee de media en hun "experts" zich momenteel op dit onderwerp storten gaat mij te ver. Het was een chaotische tijd en de Nederlandse soldaten waren hun leven niet zeker op hun patrouilles in de kampongs en op de smalle dijkjes in de sawahs. Ook bij al die foto's van die massagraven heb ik mijn vraagtekens er stond geen bordje bij wie deze Indonesiërs heeft doodgeschoten. Ook door de Indonesiërs zijn onbeschrijflijke misdaden bedreven, niet alleen tegen weerloze Nederlandse vrouwen en kinderen , maar ook tegen Chinezen en eigen volk, vooral als ze niet meewerkten of van sympathieën voor de Nederlanders werden verdacht.

Zelf ben ik nog een van de laatste getuigen (81 jaar oud) die een massamoord op ongeveer honderd Nederlandse vrouwen en kinderen heb meegemaakt; namelijk in Ambarawa werkkamp 9 op 21-11-1945.

De Engelse troepen waren enige tijd hiervoor in Soerabaja geland om de Nederlandse gevangenen in de kampen te beschermen. Veel vrouwen zaten nog in deze kampen omdat ze nergens heen konden. Het was onrustig en hun mannen, als ze nog in leven waren, zijn tijdens de oorlog naar de Birma spoorweg of naar Japan afgevoerd. De Engelse troepen hadden de kampen in Ambarawa al bereikt behalve kamp 9. De Indonesische "pemoeda"s wisten dit klaarblijkelijk, want ons kamp werd aangevallen. Ze braken door de 4 meter hoge "gedek"afscheiding en kwamen schietend drie barakken van kamp 9 binnen.

Wij werden op een zand/gras binnenplaats gedreven en bestookt met handgranaten en geweervuur. Het gegil en de vlammen en rookwolken die uit deze mensenmassa opsteeg zal ik nooit vergeten. Uit angst voor de Engelse troepen verdwenen ze opeens. Ongeveer de helft van de mensen is hierbij omgekomen. De namen van de slachtoffers die ik mij heel goed kan herinneren zijn Els Evers , een vriendin en de dames Misset , twee onderwijzeressen van mijn school in Djokjakarta. Wij konden voor de zwaargewonden niets doen, hebben ons eerst verstopt en tegen de avond de doden op een open gallerij opgebaard. Onze moeders hebben s'nachts om de beurt de wacht gehouden hoewel we wisten dat ze ieder moment konden terugkomen. Ook zijn enkele mensen met hulp van de lokale bevolking naar een ander kamp gegaan om hulp te zoeken. De volgende ochtend kwam een kleine bewaking van Gurkha's uit het Engelse leger. Dagelijkse mortierbeschietingen van de Indonesiërs dwongen ons de hele dag dekking te zoeken onder matrassen op de grond. De onmacht om dit kamp te beschermen hebben ertoe geleid dat wij moesten vluchten naar een ander, iets beter beschermd, kamp. De beschietingen gingen daar door en wij lagen onder de matrassen tussen de Engelse kanonnen. Uiteindelijk moesten alle kampen geevacueerd worden daar de toestand onhoudbaar werd. De Engelsen hadden van de evacuatie ellende in Soerabaja geleerd en hadden de lange weg naar Semarang aan beide zijden schoon geveegd; alle kampongs langs de weg waren opgeruimd. Via een zeer zwaar bewaakt transport met legertrucks die aan alle kanten bedekt waren met matrassen werden wij uiteindelijk in Semarang in het bewaakte kamp Lampersarie opgevangen. Enige tijd daarna zijn wij met een Engels troepentransportschip naar Batavia ( Jakarta) vervoerd en in een bewaakte wijk ondergebracht. Uiteindelijk zijn wij in juli 1946 met een Nederlands troepentransportschip naar Nederland gekomen en onze echte bevrijding

Naar uw eerste indrukwekkende uitzending wil ik deze ervaringen onder uw aandacht brengen. Een vriend die met zijn familie een angstige tijd in Djokjakarta heeft meegemaakt drukte mij op het hart over mijn bersiap ervaring in Ambarawa te schrijven. Niet alleen voor de geschiedschrijving , maar vooral ook voor de slachtoffers en nabestaanden.

Met vriendelijke groeten,

Mineke Scheuer

P.S. Er is in Ambarawa hard gevochten tussen de Engelsen die de kampen beschermden en de Indonesiërs. In 1987 heb ik de moed gehad naar Indonesië terug te gaan en ben ik ook in Ambarawa geweest. Voor het voormalige kamp 9 hadden de Indonesiërs een groot standbeeld voor de overwinning in Ambarawa gezet. Ook is deze "dappere heldendaad"op postzegels van Indonesië herdacht.
Gosewinus F. van Oorschot17-08-2012 om 09:10
Beste Filmploeg maar ook de omroep MAX,

Los van het feit dat de documantaire een goed beeld schetst van de situatie augustus 1945 tot eind 1946 moet ook gezegd worden dat de omroep MAX dit heeft uigezonden, een pluim verdient.
Als onderzoeker naar de geschiedenis van het ML-KNIL, kom ik deze situaties ook tegen en mijn conclusie is dat de Nederlandse regering zijn handen NIET kan afhouden van deze gebeurtenissenen en haar verantwoordelijkheid dient te nemen.
De achterbaksheid van toen MOET nu op tafel.
Ger de Jong16-08-2012 om 09:52
Beste Pia,

Zelf ben ik als OVW-er drie jaar in voormalig Nederlands-Indië geweest en heb over die periode en mijn werk als veteranenbelangenbehartiger en als initiatiefnemer van vele Indiëgedenktekens in veel plaatsen door heel Nederland, mijn memoires te boek gesteld. Ik kon dat doen aan de hand van de vele patrouille- en inlichtingenrapporten, die ik vanuit de Oost had meegenomen.
Het door mijzelf gemaakte boekwerkje is in het bezit van het N.I.M.H. en van het veteraneninstituut. De rapporten zijn opgenomen in het archief van het N.I.M.H.

De afgelopen weken ben ik benaderd door de NOS en door Nieuwsuur om mijn mening te geven over het onderzoek dat het N.I.M.H. en het N.I.O.D en nog een Instituut voor landenkunde willen gaan uitvoeren om meer gegevens boven tafel te krijgen over de gedragingen van de Nederlandse militair ( of liever gezegd de misdragingen). Ik heb ze gewezen op de vele boeken die al zijn geschreven en dat men toch niet meer boven tafel krijgt wat er zich echt heeft afgespeeld, in het bijzonder van de misdragingen van de pemoeda's, de vele ongeorganiseerde terreurgroepen als de Hisbulla, de Daroel Islam enz.

Onze landelijk voorzitter, de heer Leen Noordzij, heeft daar in de Volkskrant prima op gereageerd.

Het is daarom geweldig dat jij nu met deze documentaire aan het licht brengt hoe in de bersiap periode de Indonesische pemoeda 's en ook ander terreurgroepen zich ten opzichte van de Nederlandse, Indo-Nederlandse en ook de Chinezen op een afschuwelijke wijze hebben misdragen. Ook hebben we dit kunnen waarnemen als we op patrouile waren en soms door de eigen bevolking vermoorde kampongbewoners aantroffen.

Met Sjoerd Lapré had ik een prima contact en tijdens de lezingen die hij voor ons veteranen hield verkondigde hij steeds weer dat dank zij de aanwezigheid van de Nederlandse militair vele Nederlanders die nog in de kampen verkeerden konden worden gered uit de handen van de pemoeda's.

Met jouw documentaire kan de Nederlander eindelijk kennis maken van hetgeen zich in de bersiap periode heeft afgespeeld.

Gisteravond bij het aanschouwen van al die verschrikkelijke beelden heb ik de ogen niet droog kunnen houden en gaan de herinneringen onwillekeurig terug naar de tijd, waarvan men in Nederland nog steeds niet weet, wat onze ervaringen zijn geweest. Veel hulp hebben we kunnen verlenen aan de verwaarloosde bevolking. Patrouilles gelopen onder vaak moeilijke en levensbedreigend omstandigheden enz.
Pia, nogmaals mijn complimenten, mede namen de vele veteranen die ik nog steeds mag vertegenwoordigen.

Met vriendelijke groeten,

Ger de Jong

Erelid VOMI-Nederland
Erevoorzitter VOMI-Zuid-Holland
Vice-voorzitter Bond van Wapenbroeders Afdeling Zuid-Holland-Zuidoost
Kees Boots15-08-2012 om 16:41
Beste Michiel,

Een groot compliment en veel waardering voor je "Archief van Tranen". Aangrijpend en eerlijk gemaakt. Moet verplichte lesstof op middelbare scholen worden.

Hartelijk dank.

Kees Boots
Anky Kock15-08-2012 om 15:33
Werd door mijn zusje op de hoogte gebracht van de documentaire, helaas door mijn werk zondagavond niet gezien,op maandag gekeken naar de gemiste uitzending.

Wat onthutsend was, al deze gruwelijke misdaden en zeer emotioneel, de getuigenissen van al deze mensen die dit de rest van hun leven meedragen.

Voor mij persoonlijk was bijzonder emotioneel dat ik de getuigenis las van mijn oma Mevrouw Sinsu-Andries,dat zij de moed had om te getuigen.

Ik heb hier veel respect voor en ben er trots op dat zij mijn oma was en ik haar kleindochter.

Anna Christina Kock
Peter Bergman15-08-2012 om 14:23
Met tranen in de ogen heb ik de eerste reportage gezien.Heb afgelopen juni een bezoek gebracht aan het ereveld Leuwigajah op Java en heb daar ook veel kindergraven gezien.Ik denk dat met veel van hen hetzelfde is gebeurd als die van in de reportage.
Zij - en de anderen die daar begraven liggen - verdienen het dat hun waarheid aan het licht komt.
Nu is de regering aan zet!
m.kleijwegt15-08-2012 om 11:41
Goed, dat een beeld is gegeven van de reactie van Indonesische mensen na de bezetting van Nederland. Hoe verschrikkelijk ook - en zeker niet goed te praten - het verhaal zou in de juiste context moeten zijn gebracht. De documentairemaakster lijkt hier volkomen aan voorbij te gaan en stelt zichzelf bijzonder prominent op.
Feit is,dat Nederland Indonesië (tegen alle regels in)provoceerde en geen Nederlander in Indonesië behoorde te zijn.
Als Nederland haar burgers had teruggeroepen, waren deze verschrikkingen niet gebeurd!
Yola Geldtmeijer15-08-2012 om 09:48
Geachte redactie,

Samen met mijn broers, neef, hun vrouwen gekeken naar de door U gemakte documentaire.
Laat ik eerst voorop stellen dat er altijd mensen zullen zijn die kritiek zullen hebben op Uw keuze van vormgeving of inhoudelijk.
Edoch laat dit U niet weerhouden de ingeslagen weg te volgen.
Wij hebben met veel emotie ernaar gekeken.
Mijn oma en het gezin werden door de pelopors opgemaakt geslagen en in een truck gestopt om hen naar de Tjideng gevangenis in Batavia te brengen.
Gelukkig voor hen kreeg de truck 4 lekke banden en werden zij opgejaagd naar het politiebureau. Mijn opa was als landstormer geinterneerd naar Japan.
Toen de oudste broer van mijn moeder uit het engelse kamp thuiskwam, met een vriend een gurka zag hij de ravage en snelde naar de kampoeng achter het huis hij vroeg hen waar de familie was gebleven.
In eerste instantie wilden zij het niet vertellen maar toen hij dreigde met de bren die op de jeep stond waarmee hij werd thuisgebracht vertelden zij hem misschien politiebureau.
Bij aankomst vond hij zijn familie met nog de buren ontredderd, geslagen en opgejaagd na veel soesa kreeg hij hen mee, maar men wilde een gijzelaar hebben. De jongste broer van mijn moeder slechts een tiener heeft zijn leven willen geven en is gebleven.
Die nacht is hij verschrikkelijk gemarteld.
Mijn moeder heeft hem de volgende dag opgehaad op de fiets....zij heeft ons op het hart gedrukt dit nooit te vergeten.
De mensen die naar de Tjideng gevangenis zijn gebracht werden dezelfde nacht vermoord en onthoofd.
De volgende dag voetbalde de pelopors met deze hoofden.
Wat een gruwelijke herinnering voor mijn moeder is gebleven.
In 1946 is het gezin naar Nederland vertrokken, zij trouwde met de handschoen en keerde terug naar Indie in 1949 ben ik geboren.
En heb dus de bersiap tijd meegemaakt als baby en peuter.
Nu na al mijn veertigste veel nachtmerries.
Slaap altijd met mijn lamp aan.

Omdat mijn vader in de Philipijnen, de Birmaspoorlijn en Nagasaki de atoombom heeft meegemaakt ben ik met veel te kort aan van alles natuurlijk.
De gevolgen van de atoomstraling van mijn vader voeren zeker door naar ons zijn kinderen en kleinkinderen.
Alleen wordt er hier in Nederland geen gehoor aan gegeven.
Misschien in het vervolg ook aandacht hiervoor.

Diep respect voor deze documentaire.
Yola Geldtmeijer
T.R.Schenkhuizen15-08-2012 om 09:23
Allereerst hulde voor deze indrukwekkende docu,in eerste plaats mevr.van der Molen en omroep MAX.Maar, helaas, in alle lofbetuigingen ook een tegenhanger in de vorm van ene mevr. Ettekoven, die volgens mij allen maar naar van der Molen heeft gekeken?
Ik ben van 1950 geboren Cimahi in de militaire kazerne aldaar, toen mijn vader dienst deed als KNIL soldaat.Hij diende als een van de vele onder Kapt.Westerling.Er werd ooit wel eens dingen verteld door mij vader, maar liet nooit het achterste van de tong zien.Er werd door de familie ook nooit naar gevraagd.Nu ik deze docu hebt gezien, komen de gedachten of mijn vader misschien ooit ook had schuldig gemaakt aan wandaden daar tijdens de dienstijd? Ik kan het me niet voorstellen, maar een bevel is bevel? ik hoop dat het niet zo is? Ook onze familie zij stelopsprong naar Holland gegaan ofwel in indië blijven met alle gevolgen vandien. Blijven was geen optie voor mijn vader en met vele militairen mede.De conclusie, als je over dit gebeuren er een kan en mag hebben is,een volk van welk nationaliteit die jarenlang 'onderdrukt' wordt in wat voor vorm dan ook, komt ooit in opstand.Dat gebeurde toen,en het gebeurd tegenwoordig!!
Bianca Niesen14-08-2012 om 20:03
Vol verbijstering de aflevering van Archief van Tranen gekeken.....wat een gruwelijke en in en in trieste tijd is dat geweest...indrukwekkend ook, eigenlijk nooit wat van afgeweten, en nu begrijpelijk ook dat daar door mijn opa en oma er weing tot nooit overgesproken werd. Ben ook blij dat deze documentairegemaakt is. En dan de getuigenverklaring (waar we het bestaan niet vanaf wisten) van mijn overgrootoma, gelezen met tranen in mijn ogen...wat zij en zoveel andere mensen daar hebben gezien, wat ze heeft doorstaan. Dat kleine, tengere vrouwtje die ik ken van foto's en verhalen van mijn moeder en tante. Maar ook gelezen met een kleine glimlach...haar heldhaftigheid door te zeggen dat ze volledig Indonesisch was, het afscheuren van de blauwe rand van de nederlands vlag, gelukkig was ze gewaarschuwd voor haar arrestatie...en haar nieuwsgierigheid, zodat men nu weet welke gruwelijkheden er zich daar hebben afgespeeld. Ja, ik was al trots op de naam Sinsu, nu alleen nog maar meer.....


Bianca Niesen
Achterkleinkind van Leonore Sinsu-Andries
Prof. dr. ir. Edward E. E. Frietman14-08-2012 om 14:02
Met de door mw. Pia van der Molen samengestelde en door Max uitgezonden documentaire, getiteld "Archief van Tranen", wordt eindelijk aandacht geschonken aan het gewelddadige optreden van de Indonesische pemuda's tijdens het machtsvacuüm na de Japanse capitulatie.
Deze meestal beestachtige wraakacties, uitgevoerd op voornamelijk vrouwen en kinderen, kregen nooit de opmerkzaamheid waar de Indische Gemeenschap al jarenlang recht op heeft.
De journalistiek heeft het altijd belangrijker gevonden om de vermeende wandaden aan Nederlandse kant uitgebreid toe te lichten.
De documentaire geeft een beter inzicht in de ware toedracht van de gebeurtenissen.
In 1940 geboren en zelf de Tweede Wereldoorlog, het Jappenkamp en de Bersiaptijd te hebben meegemaakt, kan ik alleen mijn grote waardering hierover uitspreken.
Peter Cornelus Smit14-08-2012 om 12:24
Geachte Pia en Michiel,

Deel 1 van uw documentaire heeft een heel bijzondere indruk op mij gemaakt. Plotsklaps de tekst te lezen van een verklaring van ene mevrouw Leonore Sinsu - Andries deed mij verzuchten: Ach, die Oma van mij!

Als ik weer op Kembang Kuning kom om het graf van Oma Nora en Opa Juul te bezoeken, zullen mijn vele herinneringen aan hen ook verbonden zijn met de aanleiding van uw documentaire, de kinderen Engelenburg.

Hartelijk dank voor een prachtig document!

Met vriendelijke groet,
Peter Smit, kleinzoon van mevrouw Leonore Sinsu - Andries.
Esther Zeelenberg14-08-2012 om 12:18
Mooie documentaire, hartelijk dank. Mijn opa (Henk Zeelenberg) is als marinier naar Nederlands Indië gegaan, en is daar getrouwd met mijn oma (Johanna Kouwenhoven). Mijn oma heeft nooit verteld hoe haar leven daar was, nu ik gezien heb wat er in Surabaya is gebeurd ben ik erg benieuwd hoe zij en haar zussen en moeder de Bersiap periode hebben meegemaakt...
Willy Verswijveren14-08-2012 om 00:45
Mijn waardering voor de documentaire 'Archief van Tranen'gemaakt door mw. Pia van der Molen. Ook voor omroep MAX om de productie uit te zenden.Telkens als de kwestie Indië opnieuw ter sprake komt wordt de Bersiap vaak onder belicht.
Die periode met gewelddadige optreden door veelal jeugdige Indonesische nationalisten tijdens het machtsvacuüm ontstaan na de Japanse caputilatie krijgt minder aandacht dan vermeende wandaden van Nederlandse kant.De documentaire helpt beter inzicht te krijgen in de ware toedracht van de gebeurtenissen.Dat is een verdienste.
Edith Tulp14-08-2012 om 00:13
Bij ons in de familie ging het verhaal dat mijn moeder, oma en tante aan de dood ontsnapt zijn in een van die vrachtwagentransporten uit Soerabaja. Het verhaal ging dat mijn tante er op stond dat ze in de voorste wagens gingen zitten. Officieel mocht dat niet, omdat het om een alfabetische volgorde ging. Dus de eerste letters van alfabet vooraan, de laatste letters achteraan. De naam van mijn oma, tante en moeder was Wulff. De achterste vrachtwagens, 3 of 4? zijn gebombardeerd of geëxplodeerd, geen overlevers.
In de eerste aflevering worden drie transporten genoemd: twee zouden zonder problemen zijn verlopen? Van de andere waren maar een paar overlevenden; de geïnterviewden. Hoe moet ik het transport van mijn familie plaatsen? Is dat echt wel echt gebeurd? Was het wel uit Soerabaja? Zeker is dat ze op weg waren naar de boot naar Singapore of Australie. Wie weet hier meer van?
William Verduyn Lunel13-08-2012 om 22:52
De gruwelijkheden uit de bersiapperiode kwamen in onze familie wel ter sprake .Eerst onderling met ooms en tantes en later vaak op reünies van oud KNIL militairen waar ik als zoon van een KNIL militair vaak met ouders naar toe ging. De laatste 10 jaren intensiveerde de gesprekken met vader over die periode. Dat deed me goed en gaf me meer inzicht over die periode . In de najaren van die periode werd in in Tjmahi geboren. Eindelijk kon mijn vader nu zijn verhaal in uw documentaire aan iedereen kwijt en hopelijk doet het hem goed. Er is te lang gezwegen .Ik kan ook niet begrijpen dat Rawagede opgerakeld word en de regering er mogelijk op in gaat .Ik zie Indonesië ook niet tot een tegenprestatie over gaan voor al het leed aan ons en vele anderen . Nogmaals mijn complimenten en bedankt.

Met vriendelijke groet
William Verduyn Lunel
Theo van Altenburg13-08-2012 om 22:35
Bij het doorzoeken van de documenten ( 088 a ) Koeningan is zeer duidelijk beschreven hoe de moordpartijen waren. Dhr. Hueting spreekt in eerder TV uitzending dat CHAOS de boventoon voerde. Uit het document blijkt echter dat de polite ( die er was voor bescherming van burgers ) beslist deze moordpartijen heeft aangemoedigd. Opsluiten in Politieburo en daarna aan de meute de tijd door geven hoe laat ze naar de gevangenis werden overgebracht. Bij de gevangenis werden ze apart uit de vrachtwagens gehaald en konden toen spitsroeden lopen - allen haalden het niet. De namen van de agenten en de hoofdbrigadier zijn hier met name genoemd als welwillend te staan tegenover deze moordpartijen. Volgens mij dus geen CHAOS, maar een doelbewuste moordpartij. Zij waren vogelvrij.
J.Bosman13-08-2012 om 22:34
Gisterenavond met een brok in mijn keel en tranen op mijn wangen gekeken naar het programma "Archief Van Tranen".

De meisjes Cortel waren mijn klas/schoolgenootjs. Bij het zien van het toen nog zo gelukkige gezin heb ik zitten huilen. Er kwam ook een enorme boosheid bij mij naar boven. Boosheid omdat nog zo kort geleden de Nederlandse OVW-ers en dienstplichtige militairen weer door het slijk gehaald werden. Ik ben niet alleen een 'Anak Soerabaia' maar ook de weduwe van een Marinier OVW-er. Mijn huidige levenspartner was eveneens Marinier OVW.

Jongens nog, die tijdens de afschuwelijke bezetting van ons Nederland door Hitlers soldaten hun leven waagden door in het verzet te gaan. Na de onmenselijke hongerwinter en de wetenschap dat er in dat andere stukje Nederland een mensonterende situatie ontstond namen zij dienst als Oorlogs Vrijwilligers.

Nu zijn zij in de ogen van bepaalde individuen "Oorlogsmisdadigers" en wordt er voor de zoveelste keer met modder gegooid. Ik ben u daarom heel dankbaar dat u de moed heeft om tegen deze stroming in te gaan en de andere kant van het verhaal in al zijn gruwelijkheid aan het Nederlandse pupliek te tonen.

De jongste broer van mijn vader en diens jongste zoon van toen 15/16 jaar hebben de Simpangclub moorden niet overleefd en hun lichamen zijn zelfs nooit gevonden.

Mijn vader kwam tijdens de bezetting van Java, na internering in de Werfstraatgevangenis via de burgerkampen Bandoeng en Tjimahi tenslotte in Tjikudahpateuh terecht en overleefde ternauwernood. Slecht twee weken na de hereniging met mijn moeder en mij werd hij op een nog onmenselijker manier dan bij de Jappanners, wederom gevangen genomen en overleefde hij zijn gevangeneming dankzij Jack Boer.

Mijn levensgeschiedenis heb ik beschreven in een boek dat als titel draagt "Als de Wajangpoppen in het schimmenspel" en mijn voorwoord eindigd met de woorden:

"Het blijft voor de massa nog steeds de "Ver van mijn bed show". Wij waren daarginds de 'Puppets on a string' of om in de sfeer van het land te blijven:"De Wajangpoppen uit het Schimmenspel".

Nogmaals heel hartelijk dank voor hetgeen ik tot op heden heb mogen zien en wij (Rob Escher en ik) zijn de volgende week weer aan de buis gekluisterd.
Met nogmaals dank voor uw moed
P.Knape13-08-2012 om 22:29
Mijn moeder vertelde mij meermalen van de moordpartij op een konvooi vrouwen en kinderen, dat zich praktisch voor haar huis voordeed.
Tijdens de slachtpartij en de brandende vrachtwagens probeerden nog toegesnelde Chinese winkeliertjes slachtoffers in veiligheid te brengen. Tijdens een eerste bezoek van Pemuda's werd er jacht gemaakt op een Japanse buurman, die via de achtertuin van mijn moeder probeerde te vluchten. Ze kregen de man te pakken en de Pemudaleider toonde zijn bebloede schoenen en zei dat ze de Japanner in zijn bloed hadden gebaad . Mijn moeder vertelde ook over het tweede bezoek van pemuda's die op een dag het erf van haar woning opkwamen met het doel een slachting aan te richten. In huis bevonden zich haar zuster en de kinderen van beiden. Mijn moeder is van geboorte Armenische en had ook niet het uiterlijk van een Nederlandse vrouw. Dat gegeven en een leugentje om bestwil was de redding van haar leven en dat van haar medebewoners. Mijn moeder, die vloeiend Maleis sprak, wachtte niet totdat de groep het huis had bereikt maar ging hun halverwege het erf tegemoet. Zij bezwoer de kennelijke aanvoerder van de groep pemuda's dat ze Arabische was ( kita bangsa''an Arab) en de medebewoners ook.
Wetende dat moslims, immers geloofsgenoten, ontzien zouden worden bij de moordpartijen. In huis gekomen overtuigden de pemuda's zich van het " Arabische" uiterlijk van de andere bewoners. Mijn moeder gaf de verhitte aanvoerder een glas ijswater om hem tot kalmte brengen en met medeneming van haar tas met geld verliet de bende de woning. Het was meen ik, diezelfde nacht dat er op de deur werd geklopt en toen mijn moeder opendeed bleek het een Engelse militair te zijn die alle huizen afging om eventuele achtergebleven Nederlanders te manen om naar het Engelse kamp hun toevlucht te zoeken. Direct daarop is mijn moeder met de kinderen, zuster en de hond midden in de nacht, sluipend van huis tot huis, gevlucht naar het door Engelse militairen beschermde kamp.
En kort daarna op konvooi naar de haven om naar Singapore te vertrekken. Tijdens het konvooi drukten de Engelsen de vrouwen en kinderen op het hart om geen enkel gerucht te maken. Langs de hele roete stonden pemuda's, klaar om toe te slaan. De vrachtauto's werden voornamelijk bestuurd en geëscorteerd door Gurka 's die ook met een handjevol manschappen vanuit loopgraven en uit de omliggende bomen het Darmo-ziekenhuis probeerden te verdedigen tegen de pemuda's Moeder vertelde ook van een bevriende Armenier, eigenaar van een handkarverhuurbedrijf, die tijdens een kaartspel met kennissen, overvallen werd door pemuda's , waaronder één van zijn werknemers, en waarbij allen met bamboe roentjings werden doorspiest. Mijn moeder vertelde dat ze, op weg naar de markt om eten te kopen, dikwijls kinderlijkjes zag drijven in de omliggende kali's. Daarbij herinnerde zij zich de radiouitzendingen met de opzwepende tirade van Soekarno :
"boenoe segalla koelit puti" ( maak alle withuiden af) !
Jenny Bakker13-08-2012 om 22:22
Met ontroering , afgrijzen en verbijstering gisteren naar de documentaire gekeken. Hoe is het mogelijk dat mensen elkaar zoiets aandoen. Mijn man en zijn broer, beiden overleden als o.v.w.er naar Indie gegaan en de mannen van mijn 3 zussen als dienstplichtigen.

Het heeft veel losgemaakt en ik zal niet de enige zijn. Mijn man heeft deIndieperiode verdrongen. Alleen het contact Oud Mariniers heeft hem reusachtig geholpen voor de verwerking, Het is heel moedig dit programma uit te

zenden zo kort voor de Indieherdenking en ik ben heel blij dat nu niet eens de wandadenvan onze jongens overzee, naar voren werden gehaald, maar ook van de Rampokkers die zo onmenselijk en barbaars tekeer gingen

met onschuldige mensen. Er zijn veel fouten gemaakt , ook door de toenmalige regering. Laten we vergeven, maar nooit vergeten. Bedankt Pia en Max
e.g.f.vanderlinden13-08-2012 om 20:56
eindelijk enig tegenwicht tegen denlinkse anti propaganda

ik heb nog een verhaal over het weeshuis boeboetan surabaja in de oorlog opgetekend door de toenmalige directrice.
interesse, hoe kan ik het verzenden?
appie b. broek13-08-2012 om 17:34
Nederland wordt met opzet 'onwetend' gehouden over wat er allemaal in Indië gebeurd is in de jaren vlak na de oorlog. Hetzelfde geldt trouwens voor wat er hier in Nederland aan de hand was in die tijd. De opmerking van de heer Bot over de 'verkeerde kant van de geschiedenis' is dan ook kenmerkend voor de staat van 'domheid' waarin wij ons bevinden. Hulde voor het vertonen voor 'Archief van Tranen', dat zijn ze hier niet gewend. Dat ook Indonesiërs misdaden hebben gepleegd heeft men al die jaren onder 'de pet' gehouden. En waarom? Misschien werd het antwoord gegeven in een artikel, de Volkskrant 28.7., over de herkomst van die twee foto's in het album van een Enschedese Indië-veteraan.

In dit artikel,'Vondst executie-foto's geen opzetje', zegt een, anonieme, voormalige Vrije Volk journalist dat deze foto's indertijd in het archief van het Vrije Volk zaten, 'maar ze mochten niet in de krant'. En waarom dan wel niet? 'Dat zou de PvdA beschadigen'! Ja, het staat er echt!
Er werd trouwens nog veel meer achtergehouden en tot vandaag is het 'mode' om alleen misdaden van Nederlandse kant aan de kaak te stellen. Tijd voor een goede zenuwarts om er achter te komen wat hier van de oorzaak is!

Ik kijk uit naar het volgende deel van 'Archief van Tranen'. Eindelijk een omroep met 'lef'. Goed gedaan ,Max!
Lizzy Somers-Smit13-08-2012 om 17:09
geschokt,ontroerd vol tranen las ik de naam Leonore Sinsu-Andries. Dit is mijn oma. VOl trots om haar getoonde moed die zij op mijn moeder Julia,Leonore Sinsu heeft overgedragen.Het verhaal van de vlag was mij bekend dit was mij door mijn moeder verteld, zij heeft bewust alle wreedheden waar mijn oma getuigen van is geweest verzwegen.
Mijn dank is groot voor deze voor mij zo belangrijke maar ook pijnlijke informatie .


een warme groet
Lizzy,Louise,Julia ( kleindochter van Leonore Sinsu-Andries )
Paola van Gijn13-08-2012 om 14:46
Ben net klaar met alle 125 documenten doornemen in de hoop iets te vinden wat een licht kan schijnen wat er gebeurt is met mijn oma van vaders kant (Paulina van Gijn, meisjesnaam Tuasei) en (over-)grootvader van moeders kant (William Hendrik Frederik Smith, opzichter-machinist SS en Rudolph Valentijn Leopold Smith, gepensioeneerd SS). Volgens zeggen zijn beide opa's onthoofd, doch de verhalen zijn niet sluitend voor mij. Verder dan de 2 namen op de site voor oorlogsgraven heb ik nog niets gevonden. Een graf is nooit gevonden, ook de lichamen niet.
Mijn oma (Eugenie Smith, meisjesnaam Emmen) zweeg over het verleden en als kind werd je geacht er niet naar te vragen vanwege het verdriet. Dit "euvel" herkennen misschien meer jongeren. Aangezien haar verhaal door instanties toendertijd niet werd geloofd heeft zij ons altijd voorgehouden dat opa vermoord was door de Japanners, dit was waarschijnlijk geloofwaardiger.
Uiteindelijk nam zij haar verhaal mee het graf in.
Nu ik zelf kinderen heb kriebelt de nieuwsgierigheid.

Wie kan mij (ook maar)iets vertellen over de moorden in oktober 1945 in Tjibatoe? Wie kent verhalen?
Wie kende mijn oma Paulina, overleden in een interneringskamp (misschien in Bankginan?). Mijn vader was te jong om zich wat te herinneren.

Ik hoop dat er iemand mij verder kan helpen!
Paul Niessen13-08-2012 om 14:41
1e. Zeer bedankt voor deze documentaire. Eindelijk aandacht voor de bersiapperiode die zo (onterecht) onbekend is in NL.
2e. Enkele technische opmerkingen: de bersiapperiode duurde van eind augustus '45 tot medio '46, daarna was sprake van een min of meer reguliere wijze van oorlogvoering; de bersiap woedde niet alleen in Soerabaja e.o. zoals mijn indruk was in de documentaire (wat dacht u van o.a. Depok, Semarang, Bandoeng en Indisch Bronbeek enz. enz.)
3e. Deze documentaire biedt in zekere zin een tegenwicht t.a.v. de gespeelde documentaire van Ad van Liempt enkele weken geleden die suggereerde dat 'de oorlog' uitbrak bij het begin van de 1e Pol. Actie. De oorlog met Japan ging voor de mensen in Ned.-Indië (niet alleen de in de kampen geïnterneerden, maar ook de buitenkampers) zowat ongemerkt over in de Indonesische vrijheidsoorlog, via de bersiap.
Ron van Hutten13-08-2012 om 14:35
Geachte mevrouw van der Molen,
Met blijdschap heb ik kennisgenomen dat de invulling van de Bersiap gebeurtenissen op uw pad is gekomen. Als zoon (1949,Balikpapan) van Indische ouders heb ik veel gehoord over de verzwegen gruwelijkheden. Mijn ouders hebben in 1945 gelukkig bescherming (door notabene Japanners) gevonden in het 10e Bat.in Batavia/Djakarta. Na repatriering was het vooral de miskenning en onbegrip bij de Nederlandse overheden (o.a. uitkerings-instanties,opvang,etc.) De Indische gemeenschap bleef zitten met dit grote onbesproken leed. Ik pleit ervoor om vooruit te kijken en stel hiermee het volgende voor. Ik heb diverse keren met mijn moeder een bezoek gebracht aan Bronbeek en in het bijzonder aan de drie pagodenmonument voor de gevallenen van de Birma- en Pakan Baru spoorlijn. Immers zij was oorlogsweduwe van haar 1e echtgenoot, die Birma niet heeft overleefd. Wat zou het goed om voor de Bersiap-slachtoffers ook een monument in Bronbeek op te richten.Overigens de documentatie van de Indische geschiedenis in Bronbeek 'zwijgt'ook over de inhoudelijkheden van de Bersiap-periode. Aanvulling met het geheime archief is derhalve zeer gewenst! Tenslotte benadruk ik zoals in uw 1e deel van de documentaire reeds is aangetoond op een herhaling van de geschiedenis in Indonesie dat de christelijke minderheden groot gevaar lopen voor vergelijkbare gruwelijkheden als destijds de Nederlandse gemeenschap. Verneem graag event. uw reactie.
Met vriendelijke groet,
Ron van Hutten,
Almelo
Peter de Scheemaker13-08-2012 om 12:34
Met grote belangstelling heb ik de documentaire Archief van de Tranen gevolgd. Ik wil mijn dank en respect uitspreken over de manier waarop deze documentaire tot stand is gekomen. Niet in de laatste plaats omdat ook mijn familieleden de slachtpartijen in Surabaya hebben meegemaakt toen wij van Sumobito naar Surabaya/YMCA werden gerepatrieerd.

De dood van dhr van Dort, waarvan mijn vader, Maurits de Scheemaker, getuigenis heeft afgelegd, was mij bekend. Wat ik echter tot nu nog niet weet is wat zich precies in Surabaya heeft afgespeeld. Mijn moeder, Johanna, Helena de Scheemaker-Iseger heeft zich tijdens de beschieting op de vrachtwagens met gevaar voor haar eigen leven voorkomen dat er nog meer vrouwen en kinderen door die pemuda's zouden worden vermoord!

In de documentaire is de suikerfabriek Tjandi genoemd en de moordpartijen die daar hadden plaats gevonden. Welnu,ook de suikerfabriek Tulangan was een doelwit van tenminste drie overvallen door pemuda's die ik meegemaakt heb waaronder een overval op onze schoolbus.
Het is goed dat dit verhaal bekend wordt maar het rijt weer oude wonden open.
Jerôme Tehupeiory13-08-2012 om 11:20
Met tranen in mijn ogen heb ik kennis genomen van de gebeurtenissen uit de bersiaptijd. Ik ben geboren en getogen in Nederland. Meer dan 50 jaar geleden is mijn oma met 5 kinderen naar Nederland vertrokken. Toen ik in 1998 de beste vriend van mijn vader ontmoette luisterde ik naar zijn woorden: "dat je oma vertrok naar Nederland, was het beste besluit wat ze ooit had genomen". Ik snapte dat niet. Er werd thuis nooit gesproken over "die tijd". Ik ken het gevoel niet om verdrukt, opgejaagd en afgewezen te worden. Hoewel ik Indisch ben en me heb verdiept in die tijd heb ik door de documentaire Archief van tranen wederom geleerd dat dit nooit meer mag worden vergeten, omdat dit nooit meer mag gebeuren.
Winnie-Leonore Smit13-08-2012 om 02:12
Het verhaal over mijn grootmoeder Leonore Sinsu-Andries is mij en mijn broer en zusters verteld door haar dochter,mijn moeder Julia Leonore.Ik dank jullie dat ik haar verklaring via jullie uitzending in haar woorden heb kunnen lezen.Ontroerd ben ik dat zij dit heeft moeten meemaken,en allen die hier slachtoffer van zijn geworden.Tevens is er een gevoel van trots dat zij Leonore Sinsu-Andries mijn grootmoeder is.
ing.R.L.Mertens12-08-2012 om 23:04
Hoe heeft het zover kunnen komen, dat...iets/gebeurtenis/handeling.. een geweldspiraal van moord/doodslag als uitkomst heeft? Een mens/volk gaat toch niet zo maar moorden.Ook niet, na 4 jr.Japanse overheersing, waarbij ca.2000.000!! Indon.het leven verloren.In het laatste hongerjaar 1944 stierven de Indon.aan de kant van de weg.Ik heb dit als Indo jongen 11 jr.oud-buitenkamper- meegemaakt.Jaren later,in Holland, is deze bovenvermelde vraag beantwoord geworden;In sept.1941 werd door Nederland het Atlantisch Handvest=voorloper VN-getekend.(dus nog vóór de Japanse aanval)Art.3 van dit Handvest: Elk volk heeft het zelfbeschikkingsrecht!!Ned.verloochende dit in aug.1945 in Batavia tot woede van de Republiek.Provoceerde-niet praten met Soekarno,Hollandse vlag op gouv.paleis etc.- en zocht confrontatie(als vanouds)en bersiap was het gevolg.Indo fam.-(zonder vaders,nog in het kamp),Molukkers,Chinezen betaalden de tol!!(de totoks=blanken, alhoewel belaagd zaten in beschermde kampen)Chaos/ellende is door Ned.beleid ontstaan!en vanaf 1945 prominent "misbruikt"(orde en rust, meegegeven aan de jongens overzee)door Ned.regeerders.De aanstichters van deze ellende;min.Gerbrandy,Romme,Beel,gen.Spoor en aanhang! Het resultaat....een archief van tranen!!Het weglaten/verzwijgen van dit VN art.in het Indië verhaal is geschiedvervalsing!(wat velen Japan toedichten!)zie ook-Google R.L.Mertens/Opmerkelijke feiten en zaken aangaande Indië/Indonesië.
Annebé Elenbaas (e.v.Posthumus Meyjes)12-08-2012 om 22:55
Zonder Jack Boer was ik nooit geboren. vandaag de 85ste verjaardag van mijn moeder gevierd, waardoor ik het eerste deel heb gemist van de documentaire. Mijn vader Guus zat in de gevangenis in Soerabaja. Het verhaal van Jack Boer is echt voor mij heel bijzonder. In een ander boek van Jack staat mijn vaders handtekening en ook die van mijn Oom Fred.
Heel toevallig had ik het vandaag met mijn halfoom Ben Elenbaas over dit verhaal, hij
moet ook echt de documentaire zien. Ik hoop dat ik het eerste deel nog via uitzending gemist kan bekijken?! Hartelijke groet,
L.A. Niesen-Kock12-08-2012 om 22:15
Helaas heb ik de uitzending gemist. Ik werd door mijn jongste zus gebeld. Zij had de uitzending wel gezien. Tot haar grote verbazing werd er een stuk van de verklaring 125 voorgelezen.
Deze verklaring was van onze oma Leonore Sinsu-Andries.
Wij de oudsten kinderen van haar dochter Esje Sinsu wisten dat oma was opgepakt nadat ze was veraden. Na de gruwelijkheden zoals verklaard door onze was onze oma Nora, een tijd blind. Ik was en ben nog steed zeer ontroerd over haar moed om deze verklaring af te leggen. Het voegt ook weer een stukje toe aan de geschiedenis van onze oma en opa Julius en verdere familie in Indonesie. We vragen dan ook of mensen die onze oma en opa kenden uit Soerabaja dit via het mail adres aan ons willen laten weten. Met dank Leonore-Anna Niesen-Kock.
Frans van Gestel12-08-2012 om 21:38
Heel erg onder de indruk van het eerste deel wat ik jammer genoeg niet helemaal gezien heb omdat ik te laat was. Door mijn stamboomonderzoek heb ik met hulp van Dhr. Beekman via de passagierslijsten mijn oud-oom's graf in Soerabaja gevonden. Maar wat er zich heeft afgespeeld wist ik niet dat het zo erg was geweest. Nogmaals heel erg indrukwekkend.Ik ga er beslist veel meer over lezen en opzoeken.
Annemarie Ettekoven12-08-2012 om 21:33
Geachte heer Croes,
Dank voor uw reactie. Ik ben mij zeer bewust van de grote waarde van dit onderzoek voor u en uw familie. Daar wilde ik in mijn eerste reactie ook helemaal niets aan af doen. En ik geloof ook direct dat de documentairemaakster oprecht is in haar onderzoek en zorgvuldig te werk is gegaan. Het enige dat ik wil zeggen is, dat ik oprecht moeite heb met wijze waarop de documentaire uiteindelijk is vormgegeven. Mijn kritiek geldt dus niet de inhoud, wel de vorm.
Vriendelijke groet,
Annemarie Ettekoven
Jerry Croes12-08-2012 om 21:01
Dankzij onderzoek van Pia weet ik welke daders verantwoordelijk en hoe de omstandigheden zijn geweest op de brute moord op 4 gezinsleden van van mijn moeders kant en 3 van mijn vaders kant tijdens de Bersiap periode.Onschuldige mensen zijn op een gruwelijke wijze van hun leven beroofd. U weet niet hoe belangrijk de documentaire en deze feiten voor mij en mijn familie zijn. Met respect en liefde heeft Pia persoonlijk beide mensen en hun kinderen hun verhaal laten doen. Op verzoek van mijn vader en uit respect voor mijn moeder heeft ze hun verhaal zelfs volledig met rust gelaten. Dus geen enkele sprake van ijdelheid integendeel zelfs. U kent Pia waarschijnlijk niet. Ze heeft heel, heel hard gewerkt heeft om de zoektocht naar erkenning van een hele grote groep Nederlandse (Indische) mensen weer een beetje dichterbij te brengen. Doe het maar eens om gruwelijke herinneringen en ervaringen van slachtoffers en hun nabestaanden te horen en op een respectvolle en informatieve wijze aan het grote publiek over te brengen. Ik verzoek u met een andere blik naar deel II te kijken. Dank u wel.
Annemarie Ettekoven12-08-2012 om 20:29
Ter verduidelijking: ben het er natuurlijk helemaal mee eens dat dit verhaal vertelt moest worden. Er zijn verschrikkelijke dingen gebeurt in de Bersiap periode. Alleen de vorm waar voor gekozen is in deze documentaire, met een mijns inziens veel te prominente rol voor de documentairemaakster, stuit me tegen zeer de borst.
marianne meester12-08-2012 om 20:21
grappig , dat gelijk met mijn lovende tekst over de documentairemaakster iemand anders het tegenovergestelde vond en laat weten .
Annemarie Ettekoven12-08-2012 om 20:14
Geachte redactie,

Zojuist uw documentaire, eerste deel, gezien. Wat een gemiste kans. Waarom is er voor gekozen om de documentairemaakster zelf zo prominent in beeld te brengen, zowel in beeld als commentaar? Waarom niet meer terughoudendheid daarbij. Stuitend, dat gekozen is een zoon in beeld direct te confronteren met het verhaal hoe zijn moeder omgekomen is. Wat een borstklopperij van de documentairemaakster dat ze iemand heeft gevonden die het de man kan vertellen. Wat een ijdelheid. Stuitend!De arme man.
Ben zeer betrokken met het verleden in Nederlands Indie. Mijn oom is er gesneuveld. Maar God verhoede dat een documentairemaakser als deze met zijn verhaal aan de haal gaat.
marianne meester12-08-2012 om 20:14
erg onder de indruk , wat een geweldige vrouw die de documentaire maakte , terechte ernst .
Blijkbaar zijn alle nationaliteiten tot moorden in staat . Door politiek selectivisme worden deze verschrikkingen nog wel eens buiten de schijnwerpers gehouden , de documentaire verschijnt op het goede moment hiervoor .
marianne meester12-08-2012 om 20:13
erg onder de indruk , wat een geweldige vrouw die de documentaire maakte , terechte ernst .
Blijkbaar zijn alle nationaliteiten tot moorden in staat . Door politiek selectivisme worden deze verschrikkingen nog wel eens buiten de schijnwerpers gehouden , de documentaire verschijnt op het goede moment hiervoor .
Leo tho Neijenhuijs11-08-2012 om 15:45
Op 10 mei 1973 deed ik mijn verhaal al in een documentaire van de NCRV op de radio over een aanval van de Pemuda's op een trein waarin wij (mijn moeder en 2 zusters)werden vervoerd nadat wij uit het Japanse concentratiekamp waren gehaald. Notabene een Japanse bewaker wist ons leven te redden bij het daarop volgende bloedbad. Hierna heb ik als kind nogmaals 2 aanslagen overleefd. 10 augustus 1946 verlieten wij mijn geboortegrond. Mijn verhaal heb ik overigens aan jou verteld Pia en wat mij betreft mag je het verder publiceren.
Tot vandaag de dag wordt de Bersiapperiode angstvallig vermeden uit de historie over Nederlands-Indië. Er wordt echter uitsluitend de nadruk gelegd op de wreedheden die de Nederlandse militairen zouden hebben begaan tegenover het Indonesische Volk. Zonder enig historisch besef te hebben over de uitzonderlijke geweldadigheden die de T.N.I. van Soekarno en de onder zijn leiding geplaatste Pemuda's, waar hij overigens wel degelijk verantwoordelijk voor was!
Nu worden wij gezien als een overblijfsel van een koloniale periode, die bepaalde Nederlanders het liefst uit hun geschiedenisboekjes willen schrappen. Zelfs ambtenaren die belast zijn met de uitvoering van de uitkeringen op de W.U.V. brutalisren en schofferen uitkeringsgerechtigden die in Nederlands-Indië zijn geboren. Zelfs een Staatssecretaris die over het voortbestaan van het Indisch Platforn moets beslissen, is door haar ambtenaren valselijk en opzettelijk verkeerd voorgelicht.
Wat de berichtgeving over "onze militairen in ons Indië" aangaat, die is zonder meer schandalig omdat men niet meer weet wat een oorlog feitelijk is, maar waar willekeurige en onzinnige commentaren over worden gegeven door een bende nitwits die zo graag hun eigen domheid schijnen te willen etaleren. Ook hierbij ontbreekt elk historisch besef, waarbij maar niet doorkomt dat geschiedenis niet terug te draaien is en een onderdeel is van een brok verkregen kennis waaruit inzichten moeten ontstaan die verdere fouten zouden moeten voorkomen.
Helaas, ik zie daar niets van en mijn ervaring is, dat als je al die onstellende gebeurtenissen die je als kind zijn overkomen probeert aan derden uit te leggen en met name wijst op het gezegde "een kind kun je uit een oorlog halen, maar nooi een oorlog uit het kind", te horen krijgt "ze hadden jullie allemaal kapot moeten maken".
Tranen vergiet ik niet meer, die zijn bij een zo ontstellende groffe onbeschaamdheid opgedroogd. Maar nog steed word ik, na datgeen wat ik meemaakte nu 66 jaar geleden, door nachtmerries geplaagd en met een ongelooflijke woede in mijn lijf, wakker.
FHV Geerligs11-08-2012 om 15:24
Het is een treurige zaak dat Jack de Boer nooit een behoorlijk eerbewijs heeft gekregen voor zij initiatief en moedige daad. Mijn vader en oom zaten verdacht van "ondergrondse activiteiten" in de Werfstraat-gevangenis. Als kleuter mocht ik hem twee keer aan de ingang zien. Kennelijk hadden de bewakers een zwak voor kleine kinderen. Mijn vader was broodmager met een lange baard. Beide feiten heeft hij steeds ontkent en pas jaren later toegegeven. Hij had last van wat tegenwoordig PTSS heet. Sporadisch en summier vertelde hij over genoemde periode en het totale beeld was voor mij pas duidelijk, na publicaties over de actie van de Boer. In Nederland zijn wij te karig met eerbewijzen en onderscheidingen. De enige uitzondering is cultuur en kunst met ongeveer 500 prijzen per jaar!
P van Geldere11-08-2012 om 12:29
Een reactie heb ik al gegeven aan de hr.Jan Slagter.
De uitspraak van voormalig min. van buitenlandse zaken B.Bot.''Wij stonden aan de verkeerde kant'' Deze werd in Indonesië goed ontvangen. Maar heeft deze min. zich weleens verdoept in de periode BERSIAP ?
Zou hij weleens mensenvlees hebben gegeten, verkocht op de pasar?
Jan Willem H.07-08-2012 om 09:53
Vanuit Semarang gingen wij met de trein terug naar huis. Opakstraat Soerabaja.

Na een week kwamen oudere indonesiers bij ons. De jongelui zijn door de jappen helemaal gek gemaakt;
dood alle blanken; dood alle christenen.
Het is daarom niet veilig voor u om in huis te blijven.

Als het donker is brengen wij u naar het Darmo ziekenhuis. Daar zijn britse troepen die u kunnen beschermen.
Wij zouden naar de haven gebracht worden , in konvooi.

De vrachtwagen voor ons kwam klem te zitten. Hij werd in de brand gestoken.
Een moeder gooide haar kind uit de auto in de hoop dat die het zou overleven.
Hij werd op een bamboe spies gestoken en weer bij de moeder in de brandende vrachtwagen gegooid.

De geluiden, die geuren, die beelden , die blijven bij mij.

En dan die lafbekken zich trots op de televisie en op films zich helden van de revolutie zien noemen.
en toch...

Jan Willem H.
Pia van der Molen05-08-2012 om 21:38
Beste Fred,

We hebben heel veel reacties gehad op Hollandse Zaken, sommigen stuurden ons zelfs een dagboek over de bersiap

De doucmentaires 'Archief van Tranen' zullen worden uitgezonden op zondag 12 en zondag 19 augustus 2012 om 19.00 uur, op Nederland 2 door Omroep MAX.

Een hartelijke groet, ook van Michiel, aan alle bewoners van het mooie Bronbeek.

Pia van der Molen
Fred Rosdorff05-08-2012 om 21:34
Geachte Pia en Michiel,

Allereerst wil ik Pia mijn en onze complimenten over brengen voor je optreden gisteren bij omroep Max.

Je was gewoon jezelf en de woorden die jij sprak waren weloverwogen en recht voor zijn (Hueting) raap.

Blij dat je dat hebt gedaan om ons Indie-veteranen zoveel crediet te geven. Ook toen Michiel zich tot, ik ben zijn naam vergeten, richtte was het kalmte en rechtvaardigheid en hebben jullie beiden een duidelijke visie gegeven van wat Ned. Indie werkelijk was en wat zich daar afspeelde.

Hueting was en is in mijn optiek gewoon een hypocriet die zich herhaaldelijk tegen sprak.

Wij Indie veteranen hnier in Bronbeek zeggen tegen jullie: TERIMAH KASI banjak.

Met gepaste eerbied heb ik de eer te zijn:

Fred Rosdorff
Pia van der Molen05-08-2012 om 21:22
Geachte heer Kouwenhoven,

Dank u wel voor uw uitvoerige reactie.
Volgens mij hebben wij elkaar ooit eens ontmoet in het Zuid-Hollandse via de VOMI.
Ik ben het geheel met uw schrijven eens.
Ik voel me een bevoorrecht mens dat deze documentaires op mijn pad zijn gekomen en ik de 'andere kant van Rawagadeh' mag maken. Ik ben ook bijzonder trots op mijn vader, die als 28-jarige OVW-er naar Indie ging omdat hij vond dat het zijn plicht was. "Voor God en Vaderland", heeft hij altijd gezegd. Ik was destijds een meisje van 5 toen hij ging en ik had ook nog een broertje van 6 maanden. Mijn moeder was een dappere soldatenvrouw, die mijn vader de ruimte gaf om datgene te doen, waartoe hij zich geroepen voelde. Het was 23 juli jl, 20 jaar geleden dat hij stierf, mijn moeder leeft nog. Zij zal Deo Volente, op 7 augsutus a.s. 96 jaar worden, maar zij is afgelopen maart aan haar laatste stukje levenreis begonnen en niet meer van bed gekomen. Ik ben heel trots op mijn ouders, laat het gezegd zijn. Zij hebben mij het allermooiste meegegeven wat een kind zich kan wensen: Godsvertrouwen en Vaderlandsliefde. En ik weet het: het mag niet gezegd worden , maar ik doe het toch, want dit is mijn waarheid en de grond waarop ik mijn leven heb kunnen bouwen!.
Ik ben ook trots op alle veteranen, die destijds gingen en niet de andere kant opkeken, zoals velen dat wel hebben gedaan. Achteraf, meneer Kouwenhoven, kun je makkelijk praten hoe het allemaal wel had gemoeten. Velen doen dat. Achteraf ja, met je dikke billen in een sjieke stoel met een glas wijn bij een open haardvuur. Maar dat is achteraf. En het gaat niet aan om achteraf te weten wat destijds wel of wat niet had moeten gebeuren. Waar het om gaat, en dat heb ik van mijn ouders geleerd is dat je niet de andere kant op kijkt als de nood aan de man is, als een beroep op je wordt gedaan, dat je je verantwoordelijkheid neemt en een rechte rug hebt.
Ik vind het een voorrercht dat u de moeite hebt genomen om mij een bericht te sturen. Het sterkt mij in de wetenschap dat ik niet alleen sta in mijn strijd om te laten zien dat 20.000 Nederlanders door zogenaamde Indonesische vrijheidsstrijders (waaronder heel veel Moslims!) op beestachtige wijze zijn afgemaakt. Het gaat om hen en hun nabestaanden. Zij kunnen hun stem niet meer laten horen. 14.000 van hen zijn nog steeds vermist, zij liggen voor altijd verborgen in de warme aarde van de Gordel van Smaragd. Aan ons de taak om er voor te zorgen dat zij nooit vergeten worden.

De 2-delige tv-documentaire 'Archief van Tranen' zal worden uitgezonden op zondag 12 en zondag 19 augustus a.s. om 19.00 uur op Nederland 2 door Omroep MAX.

Nogmaals dank voor uw support.

Een hartelijke groet

Pia van der Molen
Richard Kouwenhoven05-08-2012 om 21:21
Geachte mevrouw Van der Molen,

De aflevering van "Hollandse Zaken"van de afgelopen week interesseerde mij mateloos, omdat ik nog één van de mensen ben, die, zoals de heer Rueter in die uitzending verwoordde, "daar alleen maar met vakantie is geweest".

Inderdaad, ik was er van augustus 1949 tot oktober 1950. Ging er zeker niet graag heen, maar ben blij er geweest te zijn en ik denk ook wel dat ik in die tijd mijn eigen oordeel heb kunnen vormen over de achtergrond, waarom wij daar waren. De D.I. trachtte ook nog in die tijd zo af en toe haar rampokkende werk te doen, maar vooral heb ik door die korte tijd liefde voor het land maar vooral voor de vele sympathieke mensen uit dat land gekregen.

Met een vroegere dienstmakker, gelukkig hij is er nog, praat ik wel eens over die tijd en die heeft er geen goed woord voor over waarom wij indertijd daar naar toe moesten. Enfin, wij verschillen daarover van mening.

Ik denk, dat er in het verleden zeker ook wel dingen gebeurd zijn, waar Nederland niet trots op hoeft te zijn, maar ik ben er ook van overtuigd, dat het overgrote deel van de bevolking in Nederlands-Indië indertijd ook zeker profijt heeft gehad van de Nederlandse aanwezigheid gedurende zo ontzettend veel jaren.

De aflevering van "Hollandse Zaken"had ik opgenomen en gisterenavond, na het zien van de uitzending "Nederland valt aan" heb ik die uitzending nog eens bekeken, nu samen met mijn vrouw.
Daar had ik direct behoefte aan omdat in dat "Nederland valt aan" bijna niets wordt gezegd over de Bersiap periode en ik die uitzending als teleurstellend heb ervaren.

Van de week al, en ook gisterenavond, kwam na het dus weer zien van "Hollandse Zaken" de neiging in mij op om mijn grote bewondering voor u te uiten voor de standvastige manier, waarop u met zo veel overtuiging maar vooral met zo veel waardigheid uw aanwezigheid aan het gesprek toelichtte.

Het enkele voorbeeld van de man, die als 9 jarige jongen die vreselijke tijd heeft meegemaakt zal, naar ik veronderstel, meer mensen tot nadenken hebben gestemd.

Uw toelichting, dat uw vader indertijd als O.V.W 'er naar Indië ging, gaf een bijzonder accent aan uw aanwezigheid en ik denk, dat veel oud militairen ook die ervaring opdeden. Ongetwijfeld is bij u de achtergrond van uw onderzoek geweest om de motivatie te achterhalen waarom jongens vrijwillig naar Nederlands-Indië gingen.

Het zal u duidelijk zijn, dat ik zeer veel interesse heb in de komende uitzendingen in Augustus. Ongetwijfeld geen leuke zaken zullen daarin aan de orde komen, maar zij zullen wel meer inzicht gaan geven over de vreselijke tijd, die Indische Nederlanders en Nederlanders hebben moeten doormaken. De "heer" Hueting zegt dan wel, dat hij die dingen al 50 jaar hoort, maar ongetwijfeld is hij ook niet degene geweest, die, ook al was het maar en passant het woord Bersiap in de mond heeft genomen.

Ik wens u alle succes toe in uw verdere werk en groet u van ganser harte!

Richard Kouwenhoven
  1 2
 
 
Copyright © 2018 Pia Media B.V.