De andere kant van de medaille: toespraak Indië-herdenking

De andere kant van de medaille: toespraak Indië-herdenking
Namens 1.1RI heeft Pia van der Molen als dochter van een Indië veteraan een toespraak gehouden bij de jaarlijkse herdenking op de Johannes Post Kazerne in Havelte. In haar toespraak laat zij de andere kant van de medaille zien van de zogenaamde politionele acties in het toenmalige Nederlands-Indië. Dit is de letterlijke tekst van de toespraak van Pia van der Molen:
 
Generaal, mijnheer de Regimentscommandant, dames en heren.
 
Het is mij een eer op deze Herdenking, als vertegenwoordiger van het OVW-bataljon 1.1.R.I., enige woorden tot u te mogen richten. De Indië veteranen hebben ook het afgelopen jaar weer niet te klagen gehad over belangstelling. In negatieve zin dan. Zo heeft het Koninklijk Instituut voor Taal, Land en Volkenkunde onder leiding van directeur Gert Oostindie, 600 egodocumenten van Indië veteranen, gescand op oorlogsmisdrijven.
 
Ze zeggen dat ze er 800 hebben gedetecteerd. 
De resultaten zijn in boekvorm verschenen. Het boek heeft als titel ‘Soldaat in Indonesië.’ Een vreemde titel, vooral als je weet dat onze militairen niet in Indonesië, maar in voormalig Nederlands-Indië hebben gevochten. Een tendentieuze titel, die geen recht doet aan de historische feiten.
 
Vanuit de politiek was er ook aandacht voor de Indië veteranen. 
En dan met name van de SP-er Van Bommel en van Sjoerdsma van D’66, die aandringen op een hoorzitting over oorlogsmisdrijven door Nederlandse militairen in Nederlands-Indië. Met deze hoorzitting wordt alsnog geprobeerd het zogenoemde brede onderzoek van de grond te krijgen, uiteraard gesubsidieerd door het Rijk.
De historicus Remy Limpach is vorig jaar in Bern gepromoveerd op het onderwerp “Oorlogsmisdrijven van Nederlandse militairen in Indië.” Naar verwachting zal zijn dissertatie in september in het Nederlands verschijnen. De conclusie van het onderzoek is dat extreem geweld structureel van aard was.
Tenslotte: de minister van Buitenlandse Zaken Bert Koenders deed afgelopen maart ook nog eens een duit in het zakje door, tijdens zijn bezoek aan Indonesië, naar Rawagadeh te gaan om zijn excuses aan te bieden. Terwijl in 2011 de Nederlandse Ambassadeur dit al had gedaan namens de Nederlandse regering.
“De rivier was rood van het bloed”, vertelde de Indonesische weduwe Rasum aan de minister.
 
Oorlogsmisdrijven in Indië, gepleegd door Nederlandse militairen. Waarom toch wordt dit onderwerp altijd uitgebreid in de media en de politiek besproken. Waarom toch, en steeds weer opnieuw.
Staat u mij toe vandaag tijdens deze herdenking stil te staan bij de andere kant van de medaille. Stil te staan bij de moordpartijen door Indonesische strijders op onschuldige Nederlandse mannen, vrouwen en kinderen tijdens de bersiap periode. Het waren er twintig duizend. Twintig duizend Nederlanders. Waarvan er nog steeds 14.000 vermist worden.
Nooit meer terug gevonden.
Want niet alleen de rivier van de weduwe in Rawagade zag rood van het bloed.

Neem het verhaal van Peter Steenmeijer. Hij vertelde mij dat de hele wijk rond hun huis in Soerabaja, door pemoeda’s was uitgemoord. Dat de verminkte lichamen van Nederlanders dreven in de rivier de Brantas en dat de rivier de Brantas rood zag van het bloed. 
 
Neem het verhaal van ooggetuige Ruud van Leeuwen. 
Hij vertelde mij dat hij als jongen van veertien door pemoeda’s werd opgepakt en de toiletten in de Nederlandse Sociëteit de Simpang Club in Soerabaja moest schoonmaken. Toiletten met de afgehakte hoofden van Nederlandse mannen, vrouwen en kinderen in de wc-potten. Het werk van redeloze Indonesische jongeren. Opgehitst door hun leider Boentomo. Toiletten, die rood zagen van het bloed. 
 
Neem het verhaal van ooggetuigen Henk Itzig Heine en Anneke Sein. Zij vertelden mij, dat zij in de vrachtwagens van het Gubeng Transport zaten die Nederlandse vrouwen en kinderen naar een veilige plaats zouden brengen. Hoe dat transport werd aangevallen door een uitzinnige menigte van zogenaamde Indonesische vrijheidsstrijders.Hoe de vrachtwagens in brand werden gestoken.
Hoe vrouwen en kinderen werden beschoten en afgemaakt met klewangs en bamboo speren. En hoe de straten rood zagen van het bloed.
 
En neem het verhaal van Roosje Engelenburg. 
Zij vertelde mij over de moord op haar moeder, haar vier zusjes en twee broertjes. Getjingtjangt -dat wil zeggen in stukken gehakt- door een stel krankzinnige, haatdragende pemoeda’s. 
Hoe buurman Eliasar een aantal jaren gevangen is gezet omdat hij de lichamen had begraven en dus Nederlanders had geholpen. En hoe hij nog kleding had gevonden, rood van het bloed.
 
Dat was het Soerabaja van 1945, 1946. Het Soerabaja waar op 21 maart 1946 uw opdracht en die van mijn vader begon. Om Orde en Vrede te brengen. Om het bloedvergieten van onschuldige Nederlandse mannen, vrouwen en kinderen een halt toe te roepen. Met gevaar voor eigen leven. Nederlandse soldaten die vielen. Kameraden ook uit uw bataljon en dat van mijn vader.
 
Soldaten die vochten voor de vrijheid van onderdrukte en verweesde landgenoten overzee. In het land dat eens De Gordel van Smaragd heette. Maar uiteindelijk doordrenkt werd met het bloed van onschuldige landgenoten. We herdenken ze vandaag. En kennen ze bij naam. En in weerwil van politici, hoogwaardigheidsbekleders, historici, die nooit oorlogsgeweld aan den lijve hebben ondervonden, maar 71 jaar na dato nog steeds klaar staan om te oordelen, nee te veroordelen;
in weerwil van hen die een mening hebben , zonder de feiten te kennen; 
in weerwil van zogenaamd politiek correct Nederland; 
in weerwil van gemakzuchtige en vileine media die hun journalistieke onderzoeksplicht verzaken; 
in weerwil van deze zogenaamde opiniemakers, en volksvertegenwoordigers, die in werkelijkheid met hun rug naar onze geschiedenis staan, eren wij onze jongens overzee. 
 
Ook vandaag.
 
Want u en uw gevallen kameraden van 1.1.R.I. verdienen alle respect van ons, het Nederlandse volk. 
Tot in lengte van dagen ….
Wij herdenken de gesneuvelden van het Bataljon 1.1.R.I.

Soldaat Stroetinga

Soldaat Hofstede

Soldaat Grasmeijer

Soldaat Hessels

Korporaal De Vos

Korporaal Snoek

Soldaat Wolff

Soldaat Veerman

Soldaat Geuchies

Sergeant Den Oudsten

Soldaat Heuting

Soldaat eerste klas Venema

Soldaat Bakker

Soldaat Hebbenaar

Korporaal Van ’t Wout

Soldaat Hoving

Soldaat eerste klas Peetsma

Opperwachtmeester Hogenesch

Soldaat eerste klas De Boef

Soldaat eerste klas Van de Molen

Soldaat Reudink

Korporaal Euving

Soldaat eerste klas Ottens

Soldaat Langereis

Dat zij met eere mogen rusten
 

 
 
 
Copyright © 2017 Pia Media B.V.